• Accueil
• Catalogue
• Contact
• Liens
• Radio

Nederlands
English

Présentation

Hypnogol c'est le journal d'un capitaine persuadé d'être le plus grand chanteur du monde... Bien décidé à le prouver, il organise une soirée spectacle dans sa péniche qui vire au désastre total. Seul, la tête vide et sans but, il commence à naviguer sur les canaux et rivières... Dans cette solitude, les dimensions du temps et de l'espace se transforment imperceptiblement, et, sans s'en rendre compte, il tombe en proie à des visions hallucinantes, qu'il note scrupuleusement dans son carnet... C'est un rêve éveillé, un spectacle surnaturel, l'histoire baroque et biscornue d'un marin d'eau douce à la tête d'un navire, ivre de son voyage fantasmagorique.

Tout commence par un souffle venu de très loin : s'agit-il d'une corne de brume ? On devine le bruit sourd des machines...Cette traversée musicale nous fait voir des choses insensées, des images d'une vie en technicolor. C'est un festival de sons et de voix, d'images abracadabrantes. On y croise des lucioles, des barbapapas, des cocons et des abattoirs. Il y a des gongs chinois, un air de cabaret berlinois, des soupirs de marche funèbre.

Ce disque avance au rythme de cette histoire, des écluses en leitmotiv et s'engage dans le courant d'un fleuve improbable. Puis ce voyage se fera aussi à bord du vrai « Aurelia Feria » la saison prochaine pour une série de concerts d'Ostende à Liège. Montez à bord de l'Aurélia Feria, entrez dans leur monde « hypnogolien » et larguez les amarres sans craintes...

**************************
Petit entretien « hypnogolien » avec Aurélie Dorzée

« Hypnogol », quel étrange néologisme que voici ?
C'est une contraction du terme utilisé en psychanalyse « hypnogogia », qui signifie l'état alpha dans lequel l'individu se trouve juste avant de plonger dans le sommeil, et du nom de l'écrivain russe, Gogol, qui a écrit des textes, comment dire, assez... gogol ! Ce disque, c'est un peu tout ça : un rêve plus ou moins éveillé, des bizarreries, une succession de songes...

Comment avez-vous procédé pour réaliser ce grand voyage musical ?
Si l'on veut rester dans le registre marin, nous voulions larguer les amarres autant que possible, Créer un univers à nous, qui n'entre pas immédiatement dans les standards classiques (trad, jazz, rock...). Il a fallu travailler beaucoup, composer, concilier, renoncer, étoffer, re-composer... Faire un lien entre l'univers singulier de Tom, issu du jazz , rock et trad, avec toute sa sensibilité, son humour décalé, sa voix chaude et le mien, partagé entre la musique traditionnelle, le classique, et mes envies de pousser d'autres portes, vocales notamment.

Jusqu'à l'enregistrement final, en juin dernier, aux studios de Homerecords, à Liège...
Oui. Nous sommes arrivés là-bas avec une base relativement stable, mais beaucoup de choses se sont produites sur place. Dix jours d'enregistrement, trois semaines de mixage, ce fut une très belle aventure. Michel Van Achter est un véritable producteur artistique. Il vit le disque à 100% en apportant un regard extérieur, en aidant les musiciens à prendre des décisions pas toujours simples, le tout avec rigueur, tact et sensibilité.

Ce « Journal d'un capitaine » n'est pas totalement imaginaire ? l' « Aurelia Feria » existe réellement...
En effet. Il s'agit de notre péniche, un bateau de 40 mètres de long, désormais aménagée en petit théâtre d'une centaine de places. C'est notre pied à terre et notre futur lieu de représentation. Elle est actuellement amarrée à Gand, mais elle va naviguer dans les mois qui viennent. En Flandre, en Wallonie, et peut être en France. C'est une aventure à la fois familiale, professionnelle et musicale. Un véritable projet de vie. Notre rêve, c'est d'aller jusqu'Avignon, et de donner des concerts le long du périple. Sur la scène de l'Aurélia Feria, nous allons monter un vrai spectacle-concert en proposant aux spectateurs de vivre en direct ce « Journal d'un capitaine » un peu secoué dans sa tête...

Précisément, « Hypnogol » c'est donc l'histoire d'un capitaine un peu fou qui, accroché à son gouvernail, se met à rêver, délirer, fantasmer, etc.
Oui, il est traversé par une grande solitude intérieure, des hallucinations, des images fantasmagoriques. Nous avons énormément travaillé sur les sons. Il y a eu débat entre nous : faut-il uniquement employer des instruments, faut-il recourir à des musiques électroniques ? Ce fut laborieux. A l'exception d'un petit extrait « hip hop », toute la musique est jouée avec des instruments non électriques.

Avec un énorme travail autour des percussions et avec deux invités...
Oui, Stephan a fait une recherche incroyable sur les percussions et les sons au sens large en s'entourant de mille instruments. De la batterie au daf en passant par le vibraphone et les cloches. Pour un morceau, il a même utilisé une quinzaine de gongs chinois ! C'était un vrai bonheur de le voir ainsi explorer des pistes nouvelles. Par ailleurs, nous avons invité Michel Massot, tubiste exceptionnel et très actif dans le monde des musiques improvisées (Garret List, Trio Bravo, trio grande...). Ses tubas ont apporté, de la profondeur au disque. Ce fut une très belle collaboration. Enfin, Sara Salverius, une jeune accordéoniste de 20 ans, est venue jouer dans deux morceaux avec énormément de fraîcheur.

Après « Festina lente », peut-on dire qu'« Hypnogol » a gagné en maturité et en cohérence ?
Sans doute, car c'était un premier disque. Il fallait trouver une voie, un langage, une manière de raconter une histoire musicale commune et cohérente. Personnellement, j'ai franchi une étape avec le chant. Ce ne fut pas simple, car c'est un nouvel instrument en soi qu'il faut combiner avec le violon et l'alto. Mais c'est un début et là n'est pas l'essentiel du disque. Une certitude : cet album est plus radical, moins « auberge espagnole » que « Festina lente ». Ici, on a fait des choix cornéliens. Il n'y a pas eu de consensus mou ! Les voix, les cordes, les percussions, le tuba, tout se mélange, c'est au public désormais à mener son propre voyage intérieur dans l' « Hypnogol »....

********************************
Fiche technique et histoire de l'Aurélia Feria

Nom : autrefois la « Gaëlle », désormais "Aurélia Feria"
Longueur : 40 mètres
Largeur : 4 mètres 50
Date de mise en service : 1959
Type de moteur : Berliez
Couleur : noir/acier
Depuis 2007 : ouverture d'un petit théâtre d'une capacité de 100 places environ. Entrée indépendante.

Voorstelling

Een muzikaal logboek

Hypnogol is het logboek van een binnenschipper die zichzelf als 's werelds strafste zanger beschouwt. Om de buitenwereld hiervan op de hoogte te brengen, organiseert hij met de moed der wanhoop een catastrofaal concert in het ruim van zijn schip. Na deze zware ontgoocheling, uitgeblust en leeg, begint hij doelloos rond te varen op kanalen en rivieren. Door de dagdagelijkse eenzaamheid en monotonie veranderen heel langzaam en op haast onmerkbare wijze de dimensies van tijd en ruimte en valt hij ten prooi aan hallucinaties die nauwkeurig in het logboek noteerd worden.

Met de sluizen als leitmotiv vaart deze CD op het ritme van dit verhaal en op een stroom van humor en trance waarin de tempi net zoals het wateroppervlak variëren van ontstuimig tot zacht rimpelend.

Deze CD gooit ook de trossen los van de Aurelia Feria, een (echt) theaterschip dat dit seizoen van Oostende naar Luik zal varen en waarin het trio concerten zal geven in een decor van magie en mysterie.

Interview met Aurélie Dorzée over Hypnogol :

Wat moeten we achter het woord « Hypnogol » zoeken ?
Het is een neologisme van de psychologische term « hypnogia », de bevreemde toestand waarin de menselijke geest zich bevind juist voor het inslapen, en de russische surrealistische schrijver Gogol. Deze plaat is een beetje van dit alles ; een halfwakkere droom met bizarre wendingen .

Hoe zijn jullie te werk gegaan om deze muzikale reis te realiseren ?
Om in de maritieme sferen te blijven : we hebben onze trossen volledig losgegooid en het schip op drift gelaten, gepoogd een eigen universum te creeën dat niet direct binnen de klassieke lijnen viel (trad, rock, jazz). Hard gewerkt, componeren, wegsmijten, uitpuren, hercomponeren,... Een link zoeken tussen de wereld van tom , meer rock,jazz, trad en humoristisch getint, en de mijne, meer klassiek, trad en mijn goesting om andere deuren open te doen, deze keer vooral vocaal.

Tot aan de opname in de Homerecords studio in Luik, juli laatstleden ?
Ja, we hadden een stevige basis, maar er zijn ook veel dingen ter plekke ontstaan. 10 dagen opgenomen, drie weken gemixt, 't was een heerlijk avontuur. Michel Van Achter is een erg waardevolle artistieke producer. Hij is er voor 100% bij maar behoudt toch een nuchtere, afstandelijke kijk en helpt de muzikanten om de (soms niet evidente) keuzes te nemen, steeds streng, tactvol en gevoelig.

Dit muzikaal logboek is niet volledig fictief ? De « Aurelia Feria » bestaat werkelijk...
Inderdaad. We hebben een binnenschip, een spits van 40m, dat we ingericht hebben als theater met een capaciteit van zo'n 90 mensen. We leven er ook op, in Gent. De bedoeling is dat we er mee rondvaren in de komende seizoenen in Vlaanderen, Wallonie, misschien ook naar Frankrijk... Het is een avontuur op geestelijk, fysiek en muzikaal vlak. Een echt levensproject. Onze droom is om tot in Avignon te varen en daar concerten te doen. We willen een spektakel in de ruime zin van het woord in elkaar steken in een uniek decor om het logboek te laten zinderen bij de toeschouwer.

Als ik het goed begrijp is Hynogol dus het verhaal van een kapitein die, gekluisterd aan zijn stuur, begint te dromen, hallucineren,...
Ja, hij wordt overspoeld door een grote innerlijke eenzaamheid, door exorbirante fantasmen... We hebben enorm hard gewerkt op de klank. Er waren ook discussies of we zuiver akoestisch gingen blijven of dat we ook ruimte lieten voor electronische instrumenten. Hier en daar zijn die er, op een duidelijk triphop fragmentje na, bescheiden aanwezig.

Met ook een serieus klankenpalet van de persussionist en ook enkele gastmuzikanten...
Ja, Stephan heeft een ongelofelijke zoektocht gedaan en heeft zich omringd met een enorme hoeveelheid instrumenten. Van het drumstel naar de daf, via de vibrafoon naar klokken. Voor één nummer heeft hij zelfs een vijftiental gongs gespeeld. 'T was zalig om hem op die verkenningstocht bezig te zien. We hebben ook Michel Massot uitgenodigd, een uitzonderlijke tubaspeler die voornamelijk actief is in de improvisatiemuziek(Garret List, Trio Bravo, Trio Grande,...). Zijn tuba's hebben diepte gebracht aan de plaat. Dat was een mooie samenwerking. Ook Sarah Salverius, een jonge gentse accordeoniste van 20 jaar heeft veel energie gebracht bij twee stukken.

Kunnen we na « Festina Lente » stellen dat Hypnogol een grotere maturiteit en samenhang bezit ?
Zonder twijfel, Festina was de eerste plaat. We moesten een spoor zoeken, een taal, een manier om een gemeenschappelijk en samenhangend verhaal te vertellen. Persoonlijk heb ik een grote stap gezet door te beginnen zingen. Dat was niet simpel ; het is een nieuw instrument op zich en ik moet het combineren met mijn vioolspel. Maar het is een begin en daar ligt ook niet de essentie van de plaat. Eén ding is zeker : deze plaat is radicaler, minder een lappendeken, er zijn geen halfbakken concensi ingeslopen… De stemmen, de snaren, percussie, tuba,...alles mengt zich... en nu is het aan de luisteraar...

Presentation

A Captain's Log

Hypnogol is the log of a captain who considers himself an incredible singer. To convince the outside world, he organises a concert on his ship which in the end turns out to be a major disappointment. With his mind numb and completely empty, he starts to navigate on the canals and rivers. A great solitude and monotony prevail and very slowly the dimensions of space and time change, making him start to hallucinate. Unaware of reality, he notes his experiences in his log.

This CD is sailing on the rythm of this story with the locks as a leitmotiv and floating on a stream of humor and trance.

This CD will also embark on a real journey, navigating up and down the inland european waterways with the MS Aurelia Feria, a 40 metres river barge on which the trio will give concerts this season.

Dani Heyvaert - MazzMusikas 078

Wie dit najaar een bijzonder muzikaal avontuur wil meemaken, moet de programmaboekjes van een aantal meer bekende CC's in dit landje in de gaten houden: van Ninove tot Turnhout, van Eeklo tot Hasselt zal Het Gedrijfte Aurélia opgevoerd worden, een muzikaal logboek, waarin de overpeinzingen en hallucinaties vertaald worden van een binnenschipper die, niet gehinderd door veel zelfkennis, zichzelf ziet als de beste zanger die de wereld ooit gekend heeft. Het enige probleem daarbij is, dat hij zowat de enige is, die van deze wetenschap is doordrongen en dat de Wereld hem niet volgt.

Na een concert aan boord van zijn boot, de Auréliaferia, dat compleet de mist in gaat - om overigens begrijpelijke redenen - , resten de schipper slechts eenzaamheid en on-begrip en zet hij, lusteloos en gedesillusioneerd, zijn reis over de binnenwateren verder. Dat is het basisgegeven van deze produc-tie, waarachter de namen schuilgaan van Grote Namen als Aurélie Dorzée, Tom Theuns en Stephan Pougin.

Ik had het vroeger wel eens moeilijk met de zang van Tom Theuns, die ik overigens een schitterende muzikant vind, maar de Tom Waits-kloon die hij neerzet in Drufus Ghallagus maakt veel goed. Over Dorzée kan ik kort zijn: als violiste en zangeres kent ze nauwelijks haar gelijke. Het hele verhaal komt op plaat een beetje 'moeilijkdoenerig' over, al ben ik er nu al van overtuigd dat ik de theatervoor-stelling onder geen beding wil missen.

Dit is, met andere woorden, een echte soundtrack, bij een stuk dat wellicht elke avond op-nieuw herschreven wordt en dat precies daarom des te meer intrigerend lijkt. Gemusiceerd en gezongen wordt er op bijzonder hoog niveau, de composities (voornamelijk van de hand van Dorzée) zijn bij momenten indrukwekkend, zodat je als optelsom krijgt: een niet al te toegankelijke plaat, die echter naar meer doet verlangen en die de beloftes die ze in zich draagt, beetje bij beetje lijkt te zullen waarmaken.

Een paar jaar geleden vroegen velen zich af, wat ze moesten aanvangen met Festina Lente, het (bij ons weten) eerste project van Aurélia. Intussen heeft de tijd raad gebracht: de labeltjes 'folk', 'jazz', of 'wereldmuziek' vol-doen niet, maar hebben plaats gemaakt voor een nog niet omschreven muziekstijl, die de ingrediënten van de drie in zich draagt. Laten we 't gewoon 'levensmuziek' noemen.

Gerald Van Waes - psychedelicfolk.com

I often realized that in Belgium (especially in harber city Antwerp and in European political capital Brussels, pressed between the French and Flemish parts) we, and especially creative musicians are sandwiched between so many world influences it is easy and might even better to adapt all of it. Often I saw musicians play very well into one so easily but well adapted world music style and then, to prove their own egoes and talents, and also, our own origin and grown talent throughout our historical evolution of Belgium, of a great ease with adaptation, switch already to the next project. So I think : why not constantly adapt all what is near us, all at once, and spontaneously enough to create our own middle expression and show this core creative vision immediately ? This is something which this trio did, ambitiously and with its open creativity. This is embedded in a cabaret and chamber-music concept which also works like a journey trough all these visions, adaptations and consciously consuming process.

The concept stands very much for the process itself, and is about a singer who, after realizing and disappointment he is not the most successful talent in the world, goes adrift with his boat, and writes a blog about his travels with a ship. And even when this is only rather locally, on canals and rivers, it provides a wide world of experiences. With his mind blank, not predicting anything, not expecting anything beforehand, he really goes into the trance of events, and starts to hallucinate with exotic dreams. The same wild ego now forms his wildest dreams with a flair of the exotic that finds his true originality. All kinds of references are touches without always being identified with them. First track seems like associating itself with Kurt Weil's cabaret, a German song. On another track it seems like the reference is to Tom Waits who also identified himself with his own late night café cabaret. Tom Theuns herefore made his voice convincingly to his own form of a theatre piece. And of course, one Middle Eastern track is there too, with additional sitar, not too far away from those origins. Tom plays elsewhere the harmonium very clever like barrel organ. Singer Aurélie just once sings a song as if taking a distance and singing about the story as if this is literature. Also the percussion once gives a few exotic notes. Elesewhere a touch to Chinese opera is touched, but quickly changed, amongst many other things. Great is also the last piece, "Let Me - Aria" which obviously, but not mentioned, refers to a very dramatic part of one of Purcells operas, (a song in these times made again popular by Klaus Nomi). Also here the form is completely their own.

An interesting journey, which for me also says something about the essence of a Belgium quality in realition to creativity.

SASKIA TÖRNQVIST - www.parool.nl

De Aurelia Feria is de naam van een theaterschip dat vaart tussen Oostende en Luik. Aan boord bevindt zich een megalomane binnenschipper die doelloos over de binnenwateren kruist. Zijn hallucinaties krijgen gestalte in schimmige en surrealistische muziek, gespeeld door het trio Aurelia, één van de vele avontuurlijke muziekformaties waar België met recht trots op kan zijn. Voor het onvolprezen label Homerecords namen de trioleden deze cd met theatrale muziek op.

Aurelia dankt zijn naam aan Aurélie Dorzée, een violiste/componiste/instantzangeres die haar degelijke klassieke ondergrond verrijkt met vele ervaringen in de circuits van traditionele en geïmproviseerde muziek. In een poging haar muziek te omschrijven, noemt zij barokmuziek, Indo-Perzische, en zelfs punk-invloeden. Instrumentalist Tom Theuns en percussionist Stephan Pougin tonen zich twee muzikale zielsverwanten.

Hypnogol refereert aan de Russische schrijver Gogol, die als geen ander aan zijn melancholie een absurdistische draai kon geven. De Aurelialeden doen dat voortdurend in muzikale zin. Ze scheren daarmee soms gevaarlijk dicht langs bestaande genres - Tom Waits, Arvo Pärt, Iva Bittova - maar een kniesoor die daarop let. Daarvoor is deze muziek te menselijk, te eerlijk, te kwetsbaar en te sterk.

D.S. - La Libre Belgique

Aurélie Dorzée a un coup d'archet et un regard aussi enchanteurs que son prénom. Supplément à son charme, elle ne fait pas toujours ce qu'elle conseille de faire : son premier album s'appelle « Festina Lente » et, à peine deux ans plus tard, paraît déjà le deuxième.

A l'instar de son prédécesseur, « Hypnogol » est un casse-tête pour champion de la classification, car le concept du marin d'eau douce qui divague ne fait rien à l'affaire. C'est bien ce qui fait son premier intérêt. Le marin devient d'ailleurs capitaine d'une rêverie musicale au long cours.

A côté d'Aurélie, dont on découvre aussi le chant, Tom Theuns élargit sa palette de cordes tandis qu'aux percussions multiples, Stephan Pougin joue un rôle de plus en plus essentiel car structurel.

Beau comme une femme qui sait entretenir le mystère

Ton Maas - de Volkskrant****

Acrobatisch gereutel.

Het trio van de Belgische violiste Aurélie Dorzée met haar partner, Ambrozijn-gitarist en zanger Tom Theuns, en percussionist Stephan Pougin, treedt met deze cd in de voetsporen van Tom Waits.

Grommende vocalen, en instrumentaties die soms doen denken aan musique concrète. Acrobatisch gereutel uit de tuba van Michel Massot completeert het festijn.

Ariejan Korteweg - de Volkskrant***

Binnenschipper met waanidee.

Journal d'un capitaine, dagboek van een kapitein, is de ondertitel van deze wonderlijke onderneming uit Wallonië.

Drie muzikanten (goed voor viool, banjo, zang, harmonium, sitar, percussie en nog zo wat) verbeelden de reis van een binnenschipper die zich de beste zanger ter wereld waant en bijna ten onder gaat als de wereld daar anders over blijkt te denken. Het drietal vangt die fantasie met ijle muziek, halverwege klassiek, jazz en de vrije ruimten.

Henk - folkforum.nl (waardering 9)

De muziek op Festina Lente, het eerste album van het Belgische supertrio Aurélia, was twee jaar geleden vanwege de experimentele eclectische aanpak nauwelijks te labelen. We hielden het toen op avantgardistische folk. Nu is er helemaal geen beginnen meer aan. Op hun tweede album Hypnogol brouwen Aurélie Dorzée, Tom Theuns en Stéphan Pougin als alchemistisch geschoolde druïdes een amalgaam vol magie, mysterie en gekte.

Invloeden uit minimal music, jazz, folk, wereldmuziek, cabaret, avantgarde, hedendaagse muziek, geïmproviseerde muziek en klassiek vloeien samen in een soort dadaïstische performance. Soms vertoont de sound newfolk-trekjes van over de Atlantische Oceaan à la Espers of een Coco Rosie, maar in flirts met dertiger jaren muziek en walsjes herken je toch veeleer de Europese voedingsbodem.

Gitarist Tom Theuns ontwikkelt zich meer en meer tot een artistiek stemkunstenaar. Loom als 'n Leonard Cohen en verfomfraaid als 'n Tom Waits klinkt-ie in Dufus Ghallagus. In Barbapapa heet hij je als een Duitse opperstalmeester 'Herzlich Wilkommen', In Let Me-Aria ontpopt-ie zich als een Napolitaanse tenor. Soms volslagen maf, maar artistiek steeds verantwoord. Knap! Violiste Aurélie Dorzée blijkt nu ook al te kunnen zingen; iets zwoeler maar met eenzelfde mysterieuze ondertoon als een Emmanuelle Parrenin.

Het instrumentarium van Theuns groeit gestaag. Naast gitaren, harmonium, sitar en banjo, horen we van hem nu ook glockenspiel en mondharmonica. Ook percussionist Stéphan Pougin haalt er steeds meer bij. Van drums tot daf (Koerdische raamtrommel), van vibrafoon tot klokken, van gongs tot tapan (Balkantrom), van speelgoedinstrumentjes tot harmonium. Op één nummer bespeelt hij zelfs vijftien gongs.

Bij de avontuurlijke aanpak van dit drietal past de gastrol van tubaspeler Michel Masot, een Luikse kanjer uit de improvisatiemuziek (o.a. Garret List, Trio Bravo, Trio Grande). Verrassend vind ik de energieke bijdrage van de 20 jaar jonge Gentse folkaccordeoniste Sara Salvérius (o.a. Transpiradansa, Turiya, Fliodan, Ça Bouge).

In het akoestische klankenpallet van Aurélia sluipen elektronische geluidjes binnen. Overduidelijk in een triphopachtige stukje, maar voornamelijk subtiel zoals met zingende zaag-achtige geluidjes, of iets dat lijkt op kabbelend water. Dit laatste is niet vreemd als je bedenkt dat Hypnogol het logboek omvat van 'een binnenschipper die zichzelf als 's werelds strafste zanger beschouwt'. Zijn wedervaren is vastgelegd in dit muzikaal logboek.

De album-titel Hypnogol is een neologisme van de psychologische term 'hypnogia', de bevreemdende toestand waarin de menselijke geest zich bevindt juist voor het inslapen, en de russische surrealistische schrijver Gogol. En zoals Aurélie Dorzée het zelf in een interview zegt: 'Deze plaat is een beetje van dit alles; een halfwakkere droom met bizarre wendingen.'

Bizar is het zondermeer. In de muzikale invulling van het logboek is inventief gezocht naar bijpassende geluiden. De percussionist bootst feilloos het monotone gebonk van de scheepsmotor na, plots krijsen er watervogels, en met een beetje fantasie hoor je de boot op de langzame deining heen en weer schuren langs de meerpaal als-ie daar 's nachts aan vastligt. Zo kan het in de stilte van de nacht op zo'n boot akelig knarsen en piepen. Duiden de angstige kreten op een nachtmerrie? Ongetwijfeld...

Het grappige van het thema van dit album is dat Theuns en Dorzée in werkelijkheid samen de afgelopen maanden een binnenschip hebben omgetoverd tot de Aurelia Feria, een (echt) theaterschip met een capaciteit van 90 mensen. In Gent leven ze samen op hun 'spits' van 40 meter lengte. Komend seizoen varen ze er mee van Oostende naar Luik en geven - samen met percussionist Stéphan Pougin - op hun schip concerten in een decor van magie en mysterie. Er zijn ook nog wilde plannen om naar Frankrijk af te zakken. En als ze in Luik liggen kunnen ze toch ook via de Maas naar Nederland? Wie weet. Afgaand op de krankzinnige schoonheid van dit album, die zich na meerdere draaibeurten steeds nadrukkelijker openbaart, beloven de concerten op hun schip niet te missen ervaringen te worden...

Jean-Luc Matte - infosmumuses

" Festina Lente " et " Hypnogol "

Le premier est un CD que j'ai découvert avec un peu de retard par rapport à sa sortie (2005) et je vous l'avais alors signalé, mais il m'avait bien donné l'envie de vous en parler plus en détail. Je saisis donc l'occasion du second enregistrement de ce trio pour le faire.

Aurelia c'est tout d'abord Aurélie Dorzée, la violoniste qui a longtemps joué aux côtés de Luc Pilartz : de Panta Rhei à Trio Trad en passant par Musique à 9.. C'est elle également qui a magnifiquement dirigé les cordes sur le CD live " 10 " d'Ambrozijn. Une musicienne qui avait indéniablement la carrure pour voler des ses propres ailes et c'est chose faite depuis le premier album de ce trio où elle rassemble autour d'elle le chanteur Tom Theuns (d'Ambrozijn notamment) et le percussionniste Stephan Pougin (membre de l'aventure Panta Rhei également).

Si vous consultez les biographies de ces trois musiciens vous constaterez que la présentation que je viens de vous en faire est une vue très ciblée public trad. ouest-européen et qu'ils ont tous trois autant d'expériences dans d'autres genres musicaux (du baroque au contemporain en passant par le jazz, mais également que l'un ou l'autre a approfondi, à un moment de sa carrière les musiques de l'est, indienne, africaine, cubaine, blues.).

En voyant jouer Aurélie Dorzée sur le répertoire trad., nombreux sont ceux qui pensent qu'elle " vient du classique ", mais en réalité, elle a poursuivi sa formation (solfège, violon, composition) en parallèle avec ses activités au sein de Panta Rhei et autres. Si je vous explique tout cela c'est que ces deux Cds, sont la résultante de ces parcours, la rencontre de trois musiciens mettant chacun dans le pot commun des expériences déjà multiples. Le jeu de violon de " Festina Lente " comporte, par exemple, des traits pas forcément courant dans les répertoires traditionnels et plus familiers dans les pièces classiques. La force de ces compositions est, en l'occurrence, de tirer parti des deux domaines, d'utiliser ces traits sur des structures mélodiques venues d'autres horizons, à bon escient, sans donner dans le technique ou dans l'effet gratuit.

Sur ce premier CD, de valses lentes en rythmes plus balkaniques, le violon, à la belle sonorité, reste relativement sage et c'est surtout Tom Theuns qui apporte, par sa voix, sa guitare et divers autres instruments, une touche de modernisme qui dérangera parfois un peu certaines oreilles.

" Hypnogol " par contre, à l'image de son titre, bien que toujours acoustique, est plus ouvertement novateur, le violon y apparaît davantage varié dans ses sonorités, les percussions plus présentes, parfois en véritable voix supplémentaire. Aurélie Dorzée s'y lance dans des parties chantées, soit sur une véritable chanson, soit en voix d'arrrière plan : un premier essai plutôt prometteur. Tom Theuns, de son côté, chante en anglais à la Léonoard Cohen, et en allemand. Malgré la variété de ces ingrédients, ils savent toutefois éviter l'effet " catalogue " et chacun des deux albums présente une belle unité malgré ces influences multiples et certains contrastes entre plages.

Pour ceux qui ont besoin d'un point de départ pour se stimuler l'imagination, les différentes plages possèdent naturellement un titre mais également une petite phrase explicative et, sur le second CD, tout cela constitue une petite trame narrative. Une mention également à la qualité du rendu sonore (prise de son, mixage.)

Si, comme le dit Aurélie dans une interview, le second CD témoigne d'une plus grande maturité du groupe et d'une plus grande fusion entre les trois personnalités, je garde une préférence pour le premier, pour cette sonorité du violon qui semble vous parler directement et également pour la plage qui le conclut, la seule qui ne soit pas une composition d'un des membres du trio : une belle transcription de la plus prenante des gnossiennes de Satie.

beyondmagazine.nl - Aurelia genomineerd

Het is geen jazz, geen wereldmuziek, en geen klassiek, maar hoe dan kunnen we Aurelia classificeren? Ze begeven zich in een muzikaal niemandsland. Aan de uiteinden van een niet classificeerbaar klankgebied. Een akoestisch trio met vioolsolo's, een cocktail van percussie en een kristalhelder stemgeluid.

Je laat je letterlijk op de muziek meevoeren. Soms sensueel en gevoelig, complex maar toegankelijk, komisch maar ook vlijmscherp...

De CD Hypnogol, is het logboek van een binnenschipper die zichzelf als 's werelds strafste zanger beschouwt. Met de sluizen als leitmotiv vaart deze CD op het ritme van dit verhaal en op een stroom van humor en trance waarin de mood en het tempo net zoals het wateroppervlak varieert van onstuimig tot zacht rimpelend.

Deze CD gooit ook de trossen los van de Aurelia Feria, een (echt) theaterschip dat dit seizoen van Oostende naar Luik zal varen en waarin het trio concerten zal geven in een decor van magie en mysterie.

N.A. - Accroches n°28

Pour son deuxième album, Aurélia nous invite à tourner les pages d' « Hypnogol », journal imaginaire d'un capitaine persuadé d'être le plus grand chanteur du monde. A la barre de ce bateau désenchanté, complètement halluciné, on aperçoit Aurélie Dorzée (chant, violon et alto), Tom Theuns (chant, guitares, sitar, banjo et harmonium) et Stephan Pougin (batterie, percussions).

Décalé à souhait, ce disque navigue entre les styles sans jamais jeter l'ancre en chemin. De la musique classique à la musique traditionnelle, du rock au jazz en passant par le folk, « Hypnogol » passe maître (à bord) dans l'art des grands télescopages de styles.

Enregistré en juin dernier sous la houlette de Michel Van Achter, ce nouvel album se paie également le luxe d'embarquer quelques invités de marque : Michel Massot (tubas) et Sara Salverius, jeune accordéoniste venue ajouter son talent à cette belle déferlante musicale.

Cor Vanistendael - Goe Vollek ! n°4

Aurélia strijkt neer op het water.

Met de boot van het ene optreden naar het andere varen: dat is wat Aurélia, het trio rond violist Aurélie Dorzée, dezer dagen doet. Met de "Aurelia Feria". Van een vernieuwend project gesproken.

De "Aurelia Feria" ligt aangemeerd op een boogscheut van het Gentse station Dampoort. De boot is vlag na de oorlog in elkaar gelast op een scheepswerf, ergens in de Elzas. Recent is het gevaarte met bloed en vooral zweet en tranen omgebouwd tot een intieme theaterboot. "Hier hebben we een paar maanden aan gewerkt", vertelt zanger/gitarist en bootbewoner Tom Theuns. "We hebben ramen gemaakt, een houten binnenbekleding en isolatie aangebracht, een metalen terras gelast, een ingang, een trapje en nog veel meer. We zijn er al eens mee naar Dendermonde gevaren en daar hebben we vijf keer een half uur opgetreden, telkens voor een 100-tal bezoekers."

Tom is de eigenlijke kapitein aan board "maar we hebben ook een schipper om te varen", zegt hij. "Dat is een kunst op zich met zo'n oude boot als deze. Ik ben wel aan het leren varen, maar ik ben toch blij dat de schipper er nog elke keer bij is, want er is altijd wel iets aan de hand in een sluis." En sluizen, dat is waar een idee van het nieuwste project van het trio Aurélia rond draait. "Sluizen zijn overgangsplaatsen", vertelt violist en frontvrouw Aurélie Dorzée.

"Je versast als het ware van de ene wereld naar een andere. We hebben geprobeerd om muziek te maken waarin alles evolueert. Tegelijk is de muziek een getuigenis van de reis met deze boot, die traag vordert, veel omwegen maakt, waardoor de noties tijd en ruimte anders worden beleefd en grenzen vervagen. Je weet vaak hoegenaamd niet meer of het nu Vlaanderen of Wallonië is waar je doorvaart. Je vraagt je dat op een duur ook niet meer af." De langzame koers van de boot weerspiegelt zich ook in de muziek op de nieuwe cd van de groep,"Hypnogol", met vooral trage nummers en veel meer instrumenten.

"Inhoudelijk draait dit nieuwe project rond een soort geschifte kapitein die allerlei avonturen beleeft", zo geeft Aurélie nog mee. "De titel, Hypnogol, is afgeleid van het Franse woord hypnogogue, de toestand tussen slapen en waken waarin je droomt en heel wat creatieve ideeën krijgt. Er was ook inspiratie van de Russische schrijver Gogol, die lang geleden het dagboek van een waanzinnige schreef, dat volgens ons eigenlijk over onze kapitein gaat."

De Aurelia Feria meert de volgende maanden onder meer aan in Ninove (23 november), Geraardsbergen (24 november) en Leuven (van 27 tot 29 december).

GW - Mondomix n°25

C'est l'histoire d'un marin d'eau douce qui, à bord de sa péniche, est persuadé d'être le plus grand chanteur du monde. Du jour 1 au jour 10, il navigue entre ses angoisses et des rêves hallucinants, bercé par des lucioles baroques et les barbapapas d'Hypnogol, un no man's land musical.

Ce deuxième album d'Aurélia est une redécouverte du violon, un océan de percussions allant de la batterie au daf en passant par les gongs chinois et un souffle cuivré de voix perçantes ou rauques. Ces troubadours belges ont relevé le pari d'une musique artisanale où se mêlent improvisations et atmosphères inconnues dans un registre semi-classique.

C'est sûrement la plus belle histoire... qu'ils vont eux-mêmes entreprendre sur leur péniche et ce jusqu'à Avignon.

Jana Arns - folkroddels.be

Ons kleine land mag terecht trots zijn op haar jonge muziekgroepen die zich niet zomaar laten catalogiseren. Zo ook het trio AURÉLIA; dat een eigenzinnige muzikale koers vaart en haar ingrediënten haalt uit onder meer de klassieke muziek, jazz, wereldmuziek,... Met de nieuwe CD 'HYPNOGOL' denk ik direct aan het betere muziektheater.

Het fantasierijke epos gaat over een binnenschipper die met zijn boot; de 'Aurélia Feria' van sluis tot sluis vaart en telkens weer iets nieuw meemaakt.

Het is echte luistermuziek met bezwerende, weemoedige en soms zelfs knotsgekke, hypnotiserende interventies. Subtiele effecten worden steeds smaakvol toegepast en je wordt meermaals verrast (door ondermeer het plots opduiken van sitar, banjo, mondharmonica,...). De composities zijn van de hand van Aurélie Dorzée en Tom Theuns en worden gekenmerkt door een grillige structuur met uitgesproken contrasten waar toch wonderwel een eenheid in terug te vinden is. Het openingsnummer 'Les écluses' doet met momenten denken aan de debuutplaat van DAAU (DIE ANARCHISTISCHE ABENDUNTERHALTUNG) uit 1995. De veelzijdige stem van Aurélie roept dan weer herinneren op aan de Tsjechische stemkunstenares Iva Bittova en ook komt de zang van Tom Theuns - volgens mij - beter tot zijn recht bij AURÉLIA dan bij AMBROZIJN. Tevens is de aanwezigheid van gastmuzikanten Michel Massot op tuba en Sara Salverius op accordeon een meerwaarde. De plaat eindigt in Arvo Pärt- sfeer met het luiden van klokken en een viool die aan het overbekende 'Fratres' doet denken.

Deze CD hoort voor mij bij de top van de in 2007 verschenen schijfjes! Ze boeit van begin tot eind en is dus een echte aanrader!

Claude Ribouillault - Trad Mag, nomination « Bravos »

Un capitaine de péniche qui se prend pour un grand chanteur, voilà le début du voyage proposé par Aurélie Dorzée (l'une de nos violonistes et altistes belges préférés) avec Tom Theuns (guitares, sitar, banjo, harmonium) et Stéphan Pougin (percussions).

Une sorte de conte musical où l'eau douce et l'eau salée se confondent et se succèdent, où la brume et le bain voisinent. À bord de l'Aurelia Feria, on côtoie un univers musical étrange et extrêmement original, très élaboré, avec des souffles rythmés, des chansons bizarres, des langues et des genres qui se croisent et se décroisent. Le livret donne les paroles des chansons et le fil surprenant du récit/journal de bord.

Un charme unique, un CD à écouter les yeux ouverts sur l'intérieur...

SG - SABAM n°51

Il était une fois un capitaine. Un de ces navigateurs au long cours persuadé être le plus grand chanteur du monde. Le problème est d'en convaincre les autres, le public. A cette fin, il organise une soirée spectacle dans sa péniche. La soirée vire... au désastre ! C'est le drame. Un petit drame banal et sordide. Désemparé, le capitaine s'en va sur les eaux, de canaux en rivières... La solitude qui le confronte à lui-même engendre des hallucinations, des visions, que le capitaine note scrupuleusement dans son journal.

Et l'aventure commence vraiment. L'aventure musicale s'entend. Jusque là, 'Hypnogol, le journal d'un capitaine' pourrait n'être qu'un projet discographique original et captivant. Mais cela va bien au-delà du disque, d'un album, et d'une série de concerts imparables. C'est à une véritable escapade à bord de l'Aurélia Feria que nous invitent les artistes Aurélie Dorzée, Tom Theuns et Stephan Pougin.

L'Aurélia Feria ? C'est un bateau de quarante mètres de long, aménagé en petit théâtre d'une centaine de places. C'est à la fois leur pied-à-terre, et leur futur lieu de représentation. Amarrée à Gand, la péniche va voyager à la rencontre de son public dans les mois qui viennent : en Flandres, en Wallonie et pourquoi pas en France également... Il était une fois des musiciens qui rêvaient d'être capitaines...

A découvrir sans attendre !

Fabrice Bérard - Le Dauphiné Libéré

Folles escapades vocales

Surprenant début de soirée, jeudi à la salle Le Bournot avec "Aurélia". Dans ce cabaret sorti de l'imaginaire débridé du trio belge, la fantaisie et l'humour sont de mise. En tisseurs d'ambiances, en conteurs surréalistes, Tom Theuns (guitare/chant), Stéphan Pougin (percussions) et Aurélie Dorzée (violon/chant) composent une fantastique épopée musicale digne d'un opéra bouffe ou rock c'est selon.

Des voix, également, qui se jouent des octaves, donnent à l'ensemble un surplus d'étrangeté. Une belle expérience, une belle rencontre.

L'autre grand moment de la soirée fut sans conteste la présence de David Linx, grande voix internationale du jazz. "On est un peu en Belgique ce soir" lance-t-il au public avant d'entrer dans le vif du sujet.

Entouré de Diederik Wissels (piano), Christophe Wallemme (contrebasse) et de Karl Jannuska (batterie), Linx en dandy danseur des mots, croone, scat, psalmodie avec une facilité déconcertante. Comme un possédé de la note, du rythme, Linx bouge sans cesse, son corps donnant le rythme. A ses côtés ses trois complices suivent et guident le tempo.

Dans cette folle escapade vocale, tout le monde s'y retrouvre, Linx lui-même et surtout le public qui en redemande.