• Home
• Catalogus
• Over ons
• Links
• Radio

Français
English

Voorstelling

Op haar debuutcd "Nocturne" brengt Soetkin Collier samen met gitarist Tom Theuns en nyckelharpaspeler Didier François liederen over liefde, (wan)hoop en vertrouwen in een romantisch-dromerige sfeer. Eigen composities wisselen af met bewerkingen van traditionals uit Vlaanderen en Zweden.

De betoverende samenklank van gitaar, nyckelharpa (zweedse viool) en zang voeren je moeiteloos mee op reis naar het hoge noorden met liederen over speelmannen, nachtserenades en verdoken liefdes.

Op weg terug naar huis bezingt de veerman zijn lot en zijn liefde voor het water, wiegt achter een raam een moeder haar kind in slaap, beweent een vrouw het verlies van een geliefde, hypnotiseert de slang zijn prooi, vechten twee mannen om hetzelfde meisje en alles draait door, altijd maar meer en wij draaien heen en weer...

Presentation

Soetkin Colliers first CD "Nocturne" is a collection of songs about love, hope, despair and faith in an romantic-dreamy atmosphere. She is accompanied by Tom Theuns on guitar and Didier François on nyckelharpa (Swedish violin). Own compositions vary with arrangements of traditional songs from Flanders and Sweden.

The fascinating harmonies between guitar, vocals and nyckelharpa lead you on a journey to the north with songs about musicians, nightserenades and lovestories. On your way back home the ferryman sings about his destination and his love for the water, a mother cradles her child, a woman weeps for the loss of her lover, a snake hypnotises his prey, two men are fighting for the same girl and everything goes around, without ending and we keep on turning around and around...

Soetkin Collier started as a singer with Laïs and later on with Ambrozijn. In Sweden she followed vocal courses with Lena Willemark and Malin Foxdal and in Belgium with Yvonne Walter-De Kock, Hille Bemelmans and David Davidse. On the moment she takes part in a serial of workshops lead by Walpurgis, a musictheater in Antwerp. She is wellknown as singer of Urban Trad.

Guitarist Tom Theuns went to Brittany to learn DADGADtuning and to India to learn sitar. He's the guitarplayer-singer and composer of Ambrozijn and plays together with Aurelie Dorzee and Stephan Pougin in "Aurelia". He also plays guitar in several theatreprojects.

Didier François studied classical violin in Brussels and composition in Amsterdam and specialised himself in Swedish nyckelharpa. In 2007 he will be touring with the "Grappelli-tour" to commemorate the death of Stéphane Grappelli. He's also a composer of filmmusic, theatre, musical and ballet.

Présentation

Sur son premier disque « Nocturne », Soetkin Collier chante des chansons d'amour, de (dés)espoir et de confiance dans une atmosphère romantique et rêveuse.

Des compositions propres côtoient des arrangements des chansons traditionnelles flamandes et suédoises. Elle est accompagnée par Tom Theuns (guitare) et Didier François (nyckelharpa). L'harmonie entre la guitare, le nyckelharpa (le violon suédois) et le chant emmène l'auditeur en voyage vers le nord, avec des chansons d'amour.

En route vers la maison, le passeur chante son destin et son amour pour l'eau. Une mère berce son enfant. Une femme pleure sur la perte de son amant. Le serpent hypnotise sa proie. Deux hommes se battent pour la même fille ; et tout se tourne, toujours et nous allons et venons en tournant...

Geert Verbeke

De folkies onder ons zullen glunderen, met gelijk op overschot want Soetkin Collier reikt met 'Nocturne' een zeer sfeervolle CD aan. Zeer goed bij stem (wat de liefhebbers reeds weten van bij Urban Trad, Laïs en Floes) en met voortreffelijke begeleiders (gitarist Tom Theuns, nyckelharpaspeler Didier Francois, bassist Ben Faes en anderen) reikt Soetkin haast bezwerende liederen aan. Over geliefden en heimwee, de kracht van water.

Deze Cd is dromerig en echt af. Eigen composities wisselen traditionele liederen af, altijd in een zeer sfeervolle aanpak. Poëzie als visitekaartje. Op het pretentieloze 'Goeienavond Speelman' is Soetkin's dochtertje 'Floor' te horen, vertederend als afsluiter. Een prima CD!

Peter Vantyghem, De Standaard, 23-01-2007

Soetkin Collier kiest voor bezwering

antwerpse folkzangeres over haar eerste soloplaat Interview.

Soetkin Collier: ,,Na het Nederlands is het Zweeds de taal die het dichtst bij mij ligt.''
Na elf jaar op de concertpodia brengt Soetkin Collier haar eerste soloplaat uit. ,,Nocturne'' is een bezwerend huwelijk tussen Vlaamse en Zweedse melancholie.

Nocturne , de eerste soloplaat van de Antwerpse folkzangeres Soetkin Collier, moet ook de eerste Vlaamse plaat zijn waarop de Zweedse ,,nykelharpa'' (een mengvorm van viool en draailier) een hoofdrol speelt. Het is precies de combinatie van Colliers nadrukkelijke altstem en de aparte sonoriteit van Didier François (een van de grote specialisten op de nykelharpa) die de plaat uniek maakt.

Collier (29) vindt het begrijpelijkerwijze moeilijk om woorden te vinden voor de muziek die ze al zo lang op plaat wou zetten. Ze spreekt over ,,poëtische sfeer'' en ,,melancholie'', maar het wordt gauw duidelijk dat zelfs die begrippen in haar geest een eigen betekenis hebben. Haar melancholie is niet van het pathetische soort dat we de jongste jaren vooral uit de mediterrane landen kregen, maar is veeleer noorders. Niet zo zwaartillend, maar veeleer bezwerend.

De twaalf liederen op Nocturne lijken wel bezweringen. Collier putte uit de Zweedse traditionele muziek, schreef eigen songs en fans van het Jungle Boek zullen in ,,Vertrouw op mij'' zowaar het hypnotische lied van de slang Kaa (,,Trust in me'') herkennen. Collier lacht: ,,Een lied dat ik al jaren zing, maar ik twijfelde om het op plaat te zetten. Tom (Theuns, red. ) heeft me overgehaald.''

De Antwerpse gitarist Tom Theuns, ook kernlid van Ambrozijn en Aurélia, is al jaren Colliers muzikale partner. Eigenlijk stonden beiden aan de wieg van de Vlaamse folkboom, toen die in 1996 plots begon. Collier was stichtend lid van zowel Laïs als Ambrozijn. Omdat ze ging studeren, gingen die verhalen niet door. Maar Collier bleef wel altijd zangles volgen, tot in Zweden toe.

In 2002 werd ze, intussen afgestudeerd, lid van Urban Trad en zong ze mee op ,,Sanomi'', het liedje waarmee België in 2003 tweede werd op het Eurovisie Songfestival. Even trok een zware donderwolk voor de toekomst toen ze vanwege haar te rechtse afkomst als ,,staatsonveilig'' werd beschouwd en niet mee mocht naar het festival zelf.

Maar dat onrecht is min of meer hersteld, en vandaag zingt Collier bij Urban Trad, de groep Floes en met gitarist Tom Theuns in eigen naam. ,,Ik had al lang een duidelijk idee over wat mijn eerste soloplaat zou worden'', vertelt ze. ,,Maar het moment was nooit goed. Vaak was er te veel druk, of hadden we geen tijd. Ik ben blij dat het er eindelijk van gekomen is, want het moest eruit. Niet dat we alles vooraf geconcipieerd hadden, het is traagjes zo gegroeid. En we moesten ook een platenfirma vinden, wat in Vlaanderen niet simpel is. Ik ben heel blij dat we bij Homerecords zitten, want dat Luikse label brengt enkel platen uit waar men ginds helemaal achter staat.''

Er staan drie Zweedse liederen op de plaat. Hoe komt dat?
,,Na mijn studies Germaanse heb ik er een half jaar gewoond en gestudeerd. Na het Nederlands is het Zweeds de taal die het dichtst bij mij ligt. Het was vooraf niet de bedoeling om die liederen op te nemen, maar eenmaal we bezig waren, moesten ze eruit. Ik heb nog een schat aan Zweedse liederen liggen.''

Die trage, hypnotische sfeer op ,,Nocturne'': is dat Zweeds?
,,De keuze van de liederen heeft de sfeer mee bepaald, maar even goed het werk van Tom. Maar ik denk dat het ook te maken heeft met het feit dat ik acht maanden zwanger was toen we de plaat opnamen. Je focust op heel andere dingen als je een kind draagt. Er komt een soort rust over je, die ervoor zorgt dat je niet vol zenuwen zit en gericht op je doel afgaat. Ik ben twee maanden enkel met deze cd bezig geweest.''

Een van de opvallendste liederen is ,,In Jezus' naam''.
,,Ja, dat was echt moeilijk. Tom en ik zongen het al lang, steeds met enkel harmonium en twee stemmen. En we hebben het in één take opgenomen. Maar omdat ik zwanger was, had ik het er moeilijk mee. Het voelde veel te donker aan, het klonk echt zwaarmoedig, terwijl het eigenlijk een slaapliedje is. Tom heeft het erdoor geduwd en nu klopt het wél voor mij. Maar het toont dat ik tijdens de opnames op een heel andere manier luisterde.''

Intussen bent u lid van drie groepen. Is zingen een voltijdse bezigheid geworden?
,,Absoluut, ik ben gestopt met lesgeven en heb het kunstenaarsstatuut. Het gaat. Soms is het moeilijk, in de winter bijvoorbeeld. Daar moet je vooraf rekening mee houden en even overleven.''

Cor Vanistendael - folkroddels.be

Arenbergschouwburg Antwerpen, maandag 22 januari 2007 (Concertverslag)

Gisterenavond zag ik voor het eerst in mijn leven de perfecte CD voorstelling van een Folkluisterplaat van eigen bodem. Een volle, mooie kleine zaal van de Arenbergschouwburg. Een perfecte geluidsversterking, een zeer knappe belichting die de sfeer van elk nummer apart dat beetje extra geeft, een groep van zeer knappe muzikanten die zich duidelijk amuseren én - last but not least - een publiek dat dit alles kan appreciëren.

Al van bij het eerste nummer 'Het Daghet in het Oosten' wordt duidelijk hoe de stemming van het optreden zal worden. Melancholie en verstilde, haast onderkoelde schoonheid zijn er de kernbegrippen voor. Nummers in het Zweeds worden afgewisseld met Nederlandstalig werk of half vertaald. Een zeer interessante benadering vind ik persoonlijk. Het geeft het publiek, dat voor het overgrote deel geen letter Zweeds verstaat, de kans om naast de sfeer van de Zweedse folkdeun, een brug te slaan naar de tekst. Daardoor vermijdt Soetkin Collier de al te grote afstand die dreigt te ontstaan door de al bijzonder uitgebeende arrangementen van Tom Theuns en het exotisme van de taal zelf. Een nummer als 'Jag blåste i min pipa' voelt haast abstract aan. De combinatie van een meesterlijke Didier François op Nickelharpa, de ragfijne open gitaartechniek van Tom Theuns en Soetkin's stem doen mij onwillekeurig denken aan de klanklandschappen uit 'Falling Tree'. Op deze heel knappe Zweedse plaat van Didier François neemt niemand minder dan Ulrike Boden de égars waar. Soetkin's stem klinkt echter veel donkerder en wat mij betreft nog dat tikkeltje bezwerender dat het verschil maakt. Het verschil tussen abstractie en doorleefde gloed in dit geval.

Wat mij heel de set opviel was het ijzersterke basspel van Ben Faes. Wat deze bassist met de klank van zijn instrument doet is fantastisch. Ik vertel dit zonder afbreuk te willen doen aan de andere muzikanten. De aanwezigheid van een bas op een klein podium waar ik amper een paar meter van verwijderd zit te luisteren, is voor mij persoonlijk gewoon een heel gevoelig punt. Uit een geluidsinstallatie krijg ik dat gevoel nooit. Het is een fysieke, oorstrelende ervaring en in dit geval uitermate geslaagd. Je merkt dat vooral wanneer het kwartet de meer loungy tour opgaat in nummers als 'Beeatrice' en 'Vertrouw op mij'. In dat laatste - het is één van de liedjes uit de Walt Disney's film 'The Jungle Book' - is Tom's imitatie van K de slang trouwens geweldig. Ik weet niet hoe lang hij voor de spiegel heeft geoefend om die blik zo perfect te vatten. Ik werd er bijna door gehypnotiseerd ;-)

Doorgaans ben ik als de dood voor het gebruik van Samples in folk. De groep die ik dit goed zie doen, moest tot gisteren nog geboren worden. Meestal loopt er ergens te prominent een plastieken drumcomputer mee die vooral heel storend werkt. Plastiek mengt niet zo goed met hout denk ik dan. Maar gisteren was het dus wel prijs. De samples die 'Rudy' - want zo werd de vijfde man (of was het een vrouw?) van de set liefkozend gedoopt - aangestuurd door Tom liet horen, waren bijzonder geslaagd. Om te beginnen waren ze louter functioneel en niet vervangend. Her en der werd een streepje extra sfeer met het fijn penseel bijgeborsteld. Op het meest verbijsterend nummer van hele set - het wiegeliedje 'In Jezus' naam' - zijn het bijvoorbeeld een struik of twee oerwoudvogels.

Er waait duidelijk een nieuwe wind door ons kleine folklandschapje. De kwaliteit van de minimalistische folkluisterplaat op internationaal niveau is sinds kort ook voor België een feit. Er zijn natuurlijk ook bij ons al een tijdje groepen die er professioneel tegen aan gaan. Laïs, Kadril, Urban Trad, Ambrozijn en het zo vaak vergeten Orion doen al jaren hun uiterste best om verzorgde producten af te leveren die de toets met acts in het buitenland moeiteloos doorstaan. Wat hier aan de hand is, is echter van een heel andere orde. Dit is veel meer hybride. Je kunt je zelfs afvragen of het label Folk, exclusief gebruikt, hier nog zo toepasselijk is. Het zijn natuurlijk wel degelijk folkmuzikanten en folkinstrumenten die we horen. Maar je hoort een eigen ontwikkelde muzikale taal die het plakken van etiketten slecht verdraagt. Soetkin Collier is vandaag trouwens niet de enige act die dit waarmaakt. Eind 2005 kregen we al het fantastische Aurélia te horen, verleden jaar waren er de twee zeer knappe schijfjes van Didier Laloy en dit jaar begon al eerder goed met een dijk van een luisterplaat van Wouter Vandenabeele. En als we onzer collega's van Folkforum.nl mogen geloven, begint de Nederlandse pers nu ook deze kwaliteiten te ontdekken. Dit zijn inderdaad stuk voor stuk acts waarmee je moeiteloos de grens over kunt. Niet de feestelijke fanfare muziek van 'Think of One' of 'Jaune Toujours' die ze al tot op de BBC kennen, maar introverte kamermuziek. Zijn de luisterconcerten opnieuw terug van weggeweest? Als het op dit niveau kan, wat mij betreft heel graag.

Gerald Van Waes - www.psychedelicfolk.com ****

It took a very long time before Soetkin was given the chance for her first solo release, but finally here it is. It is a close cooperation with her live trio group, with the talented Tom Theuns on guitar, harmonica, sitar and cister, and Didier François on nyckelharpa, and Ben Faes as guest on double bass on many tracks. Other guests for just one track are Jo Zanders, percussion, Philip Masure, cister and Soetkin's daugther Floor on vocals on the last track.

For some reason there has been explored a Flemish / Swedish folk connection, with four Swedish traditionals translated into Flemish, two songs in Flemish and 3 Flemish songs of which one is a traditional. Sweden and Flanders are connected by the sea. The musical connection is not an obvious one, because most songs are interpreted with a desolate and beautiful melancholy, and don't have that uplifted Swedish fresh danceable happy feeling which we often link with Swedish folk. But for all these quiet and loving songs it works out pretty well.

"Speelman" is slightly hypnotic, and the arrangements, made with close cooperation with Tom, gives the interpretations a unique feeling. I already recommended before Soetkin's wonderful, sad voice. I'm glad the songs "Vertrouw op mij" and "Heen & Weer" which I knew from Tom & Soetkin's early repertoire, are finally recorded. "Jag Blaste I min pipa", translated into Flemish, is accompanied by Tom's sitar (which brings me back in mind to that other recommended album, by Vera Coomans & Tom Theuns, 'Something Within', that consisted of a wonderful Trees interpretation, also with sitar), a track with some additional medieval touch. Tom sings here and there a small part in English and French, while Soetkin sings the original intended languages. Last track had invited Soetkin's little daughter to sing along, which is another, moving cooperation.

PS. Soetkin is also part of Urban Trad (since 2002), Floes (since 2004), while her own group for live performances is called 'Soetkin Collier Trio', with Tom Theuns (guitaar) and Didier Francois (nyckelharpa).

Henk; Waardering 9 - folkforum.nl

Zweedse nyckelharpa en Vlaamse zang gaan goed samen. Eerder overtuigde de Belgische nyckelharpa-specialist Didier François ons daar al eens van in een combinatie met de Vlaamse zangeres Silvie Moors (Floes, Tjane). Nu schept hij met dat bijzondere strijkinstrument Zweedse sferen op de eerste solo-cd van zangeres Soetkin Collier. Nocturne bevat Zweedse en Vlaamse traditionals en eigen materiaal.

Poëtische sfeer gecombineerd met fijnzinnige soms welhaast avantgardistische instrumentatie maakt Nocturne tot een indrukwekkend album. De creatieve inbreng van snarenman/zanger/arrangeur Tom Theuns (o.a. Ambrozijn, Aurélia), met wie Collier al jaren een muzikaal duo vormt, speelt daarin een doorslaggevende rol. In de kleingehouden en vaak spannende arrangementen herken je duidelijk zijn hand.

Soetkin Collier is bekend als zangeres van Urban Trad (vanaf 2002), Floes (2004) en het duo met Tom Theuns. Maar ze is al veel langer actief in de Vlaamse folk. Ruim tien jaar geleden was ze op haar negentiende betrokken bij de oprichting van Ambrozijn en zong ze in de eerste line-up van Laïs. Haar studie hield haar enkele jaren buiten de spotlights. Ze studeerde Germaanse talen en Zweeds. Tijdens een half jaartje Zweden kreeg ze daar zangles van niemand minder dan de gerenommeerde Zweedse folkzangeres Lena Willemark.

In 2003 trof haar een pijnlijke affaire. Vanwege té Vlaams nationalistische uitingen in haar pubertijd vond de Belgische overheid haar - ook al was dat al jaren geleden en had ze al openlijk afstand genomen van die 'jeugdzonde' - te 'staatsonveilig' om het land met Urban Trad te vertegenwoordigen op het Eurovisie Songfestival. De groep ging zonder Collier en werd met het nummer Sanomi tweede.

Haar eigen Vlaamse muzikale achtergrond combineert Soetkin Collier nu op Nocturne met haar liefde voor Zweedse muziek. Ze laat haar warme alt zowel lief als donker klinken. Lelijke koude langgerekte klinkers als ééé en ijijij warmt ze op door ze ietsjes, maar net voldoende, om te buigen naar èèè en ààj. Met zachte penseelstreken schildert ze de Vlaamse liederen in pasteltinten. Van de Zweedse nummers maakt ze een aquarel zodat het Noorderlicht de kans krijgt er doorheen te schijnen. Dat werpt een aangenamer licht op de duisternis die vaak aan bezwerende slepende Zweedse traditionals kleeft.

Haar voortreffelijke begeleiders hanteren hetzelfde kleurenpalet. In tegenstelling tot de zang kleuren zij minder netjes binnen de lijntjes. Ze grijpen naast penseel ook geregeld naar het paletmes. Met expressionistische vinnige krassen, voorkomen ze daarmee dat de sound in al z'n prachtige dromerigheid saai wordt. Zo laat Didier François zijn nyckelharpa soms dermate kermend meanderen, dat je denkt dat Wouter Vandenabeele is opgetrommeld als gastviolist.

De melancholische grondtoon van vrijwel alle twaalf nummers wordt ingebed in spannende muziek. Neem het nummer Vertrouw op mij. Theuns geeft zijn gitaar een aardse houtige toon mee, als was het een Arabische ud; zijn tweede stem zorgt voor een avantgardistische touche en op de klankkast van zijn gitaar verzorgt hij de percussie. Ondertussen pijnigt François zijn nyckelharpa en laat Ben Faes (o.a. Wannes van de Velde, Paul Rans en Tjane) de dikke snaren van de contrabas extra bewogen trillen. Veerman ontleent zijn spanning aan een huilende mondharmonica en superglijdende bastonen. In het nummer In Jezus naam produceert Theuns' stem een Tuva-lage drone en doopt-ie zijn orgelklanken in wijwater. Het geeft deze Zweedse traditionele lullaby - deels vertaald in het Nederlands - iets beklemmends: 'Slaap nu maar, slaap nu maar, in Jezusnaam, Jezus bewaart de kinderziel'...

Naast (oud-) Nederlands en Zweeds hoor je ook een enkele keer Engels of Frans. Een drietal nummers is volledig in het Zweeds. Zeker zo leuk is de combinatie Zweeds-Nederlands waarbij de in het Nederlands vertaalde strofes ons niet-Zweden meer zicht geven op de inhoud.
Enkele nummers zijn oud en bekend zoals Het daghet inden Oosten en het korte afsluitertje Goeienavond speelman dat ontwapenend wordt gezongen door Soetkins dochtertje Floor.
En dan is er die knap bedachte omarming van het Vlaamse Heen en weer rondom de Zweedse traditional Hün. Het bezielde Heen en weer staat al lang op het repertoire van Collier & Theuns. Het is een nummer van Theuns dat vaak door Ambrozijn is gebracht. Momenteel maakt het onderdeel uit van het jubileumprogramma '10 jaar Ambrozijn' waarin het ook door Soetkin Collier wordt gezongen. Één keer eerder werd het op cd vastgelegd, namelijk op Bouquet Garni in '98. Dat album was een bijzonder samenwerkingsproject van Laïs, Ambrozijn, Fluxus en familie De Cauter. Heen en weer werd toen gezongen door de zangeressen van Laïs & Ludo Vandeau.

Naast traditioneel materiaal brengt Collier ook nummers die ze zelf schreef/componeerde (Voor altijd en De Veerman) of leent ze composities van anderen. Zo is Beatrice waarvoor zij samen met Theuns de tekst schreef gebaseerd op de gelijknamige tune van de Amerikaanse jazz-grootheid Sam Rivers. Tom Theuns maakte met Vertrouw op mij een bewerking van een nummer dat Richard M. Sherman samen met zijn broer Robert schreef voor Walt Disney's film Jungle Book. Van de beroemde Zweedse zanger/schrijver Evert Taube komt de titelsong, en van A. Nyberg de tekst bij de traditional Jag blåste i min pipa, een lied dat een mysterieuze lading krijgt door de begeleiding op sitar door Theuns (zoals we dat ook kennen uit zijn samenwerking met zangeres Vera Coomans).

Kleine gastrolletjes zijn er voor Jo Zanders (percussie) en Philip Masure (cister). Soetkin Collier heeft het repertoire van Nocturne al enkele keren live gebracht. De komende maanden trekt ze langs de podia met als begeleiders Tom Theuns (snaren, zang), Didier François (nyckelharpa) en Fons Vanhamel (contrabas, klarinet, accordeon), die Ben Faes vervangt.

Jean-Luc Matte - Infos mumuses

Dans ma récente chronique du CD "Floes" j'avais écrit que cet album aurait pu être à son nom tant sa voix y tenait une place importante. Il ne m'aura pas fallu attendre longtemps pour voir se réaliser ce souhait.

N'en déduisez pas trop vite que le présent CD est dans la continuité de Floes : il présente, au contraire une couleur particulière ou plutôt un dégradé de couleurs entre tons flamands et suédois, deux langues aux sonorités finalement assez proches (du moins pour ceux qui le les comprennent pas, pour les autres la perception est sans doute différente...). Le répertoire alterne trads flamands et suédois, compositions de Soetkin, des musiciens qui l'accompagnent ou d'autres.

Je ne vous ai pas encore rappelé que Soetkin est l'une des deux chanteuses du groupe Urban Trad. Elle est discographiquement très active en ce moment puisque, outre le CD Floes déjà cité, on la retrouve également sur Ambrozijn "10" dont je vous entretiendrai d'ici peu. Sa voix se situe plutôt dans le registre grave des voix féminines. Si les belles photos bleutées du livret la montrent plutôt de loin ou de trois-quart dos, elle chante avec sincérité et sans faux-fuyant, plutôt près du micro et sans forcer sur sa voix ce qui donne un caractère souvent intime à son expression, mais lorsque nécessaire, elle démontre qu'elle peut également mettre davantage d'énergie. Son timbre de voix n'est pas de ceux que l'on reconnaît entre mille mais il est plutôt agréable.

Autour d'elle deux musiciens qui ne sont pas des inconnus et qui cisèlent, avec imagination, voire audace, mais sans excès, un bel écrin : Tom Theuns (Ambrozijn) aux cordes pincées et autres (il chante sur une plage) et Didier François au nickelharpa, un musicien belge également dont on se souvient du CD assez intimiste et suédois " Falling Tree" sorti en 2001 et sur lequel intervenait, pour la petite histoire, Gilles Chabenat.

Quelques invités également sur le présent CD dont principalement le contrebassiste (Ben Faes) et, sur la dernière et sympathique plage, la toute jeune fille de Soetkin.

Décidément, il sort beaucoup de belles choses chez nos voisins belges en ce moment...

Chroniques Infos Mumuses

Dani Heyvaert - Mazzmusicas 65bis

Soetkin Collier is een doorbijtertje en een fantastische zangeres. De combinatie van die twee factoren leidt heel af en toe tot ge-weldige resultaten en laat ik meteen duidelijk zijn: deze debuutplaat onder eigen naam is er eentje om in te lijsten.

Soetkin, die we niet persoonlijk kennen, heeft bij ons een boel sympathie losgemaakt, door de manier waarop ze een jaar of vier geleden omging met de karaktermoord die sommigen toen meenden te moeten plegen op basis van een - herinnert het zich nog wel - foutieve nota van de Staatsveiligheid, die haar op basis van haar voornaam gemakshalve onderbracht in extreemrechtse hoek. Niet al te best geïnformeerde pers deed de rest en Soetkin mocht niet mee naar het Songfestival waar haar groep Urban Trad toen tweede werd. Dame Collier bleef er bijzonder waardig bij, bleef zingen en nam haar plaats bij Urban Trad gewoon weer in.

Nadien volg-den nog de heerlijke plaat van Floes, waar we hier enkele nummers geleden nog behoorlijk lyrisch over deden en nu is er dus het debuut onder eigen naam. Soetkin heeft wat met de Zweedse taal: ze studeerde erin af, ze ging zich in Zweden vervolmaken en op haar nieuwe cd zingt ze afwisselend in het Nederlands, het Zweeds en het Frans.

Voor de opnames omringde Soetkin zich met haar jarenlange "compagnon de route", meestergitarist Tom Theuns, die we zelden beter hebben weten spelen en nooit beter weten zingen dan op deze plaat, en werd de andere "copain", Didier François, ingehaald om de nyckelharpa te bespelen. Dat geeft een immens mooi geheel: de stem, de gitaar en de nyckelharpa, dat past perfect bij de plaattitel en de sfeer die je daarbij verwacht.

Romantiek en dromerij, over liefde en leven, over vertrouwen en wanhoop, worden in een soms zweverig, donker, noords sausje gedrenkt en leveren een plaat op, die je keer op keer op keer opnieuw beluistert. Let wel: om helemaal tot haar recht te komen, moet deze plaat 's nachts beluisterd worden, als alles stil is en er geen stoorzenders in huis zijn.

Als je die omstandigheden voor-handen hebt, kun je genieten van een heerlijke cocktail van modern en traditioneel, van Vlaams en Zweeds, van man en vrouw, van... (DH)

Willi Rodrian - FOLKMAGAZIN Vol. 270

Soetkin Collier kennt man musikalisch bereits vom genialen belgischen Frauentrio Laïs, das vor allem Ende der 90er Jahre viel von sich reden machte. Danach war und ist die Sängerin vor allem als Mitglied der fast-Eurovisions-Gewinner Urban Trad zu sehen und zu hören.

Mit "Nocturne" hat sie nun ihr erstes Soloalbum vorgelegt. Mit dieser CD kann ich persönlich viel mehr anfangen als mit ihrem Beitrag zur urban-künstlichen Tradition. Wunderschön arrangierte Lieder in der Tradition des belgisch-flämischen Liedgutes à la Laïs. Lieder, die spannend instrumentiert sind, die verschiedenste musikalische Traditionen zitieren und eine Dreiviertelstunde lang die Außenwelt vergessen lassen. Musik, die einen in all ihrer Stille in ihren Bann zieht.

Steven - folkroddels.be

De eerste solo CD van Soetkin Collier is meteen een voltreffer. Een mooie plaat, vol zang, deels in het Zweeds, deels in het Nederlands.

We kennen Soetkin al van verschillende projecten. Als zangeres bij Urban Trad en Floes, als duo met Tom Theuns. Velen herinneren zich ook nog dat Soetkin mee aan de wieg stond van Laïs en Ambrozijn. Met deze laatste groep is ze trouwens dezer dagen opnieuw op tournee, om de 10 de verjaardag te vieren met een schitterend programma.

Voor ons ligt nu haar eerste solo project. Meteen een schot in de roos. Op Nocturne brengt Soetkin 12 prachtige liederen, waarbij haar lage, warme altstem optimaal tot zijn recht komt. Ze laat zich op deze CD begeleiden door Didier François op Nyckelharpa en Tom Theuns op snarengetokkel (gitaar, sitar, cister), harmonica en zang.

Dat Soetkin iets heeft met Zweden konden we al horen op de meest recente CD van Urban Trad, Elem. Hier komt het nog uitdrukkelijker naar voor. De helft van de liederen op deze CD zijn in het Zweeds, of zijn een oorspronkelijk Zweedse melodie. Het hoeft dan ook geen betoog dat de nyckelharpa van Didier François hier naadloos bij aansluit, hoewel ze ook vaak redelijk experimenteel naar voor komt. Ook de rol van Tom Theuns is niet onbelangrijk. Hij tekent voor vrijwel alle arrangementen, begeleidt op een keur van tokkelinstrumenten, en zorgt op het juiste moment voor een goed passende tweede stem. Ik ben niet echt een fan van Toms stem, maar hier komt ze goed tot haar recht.

Speelman is deels in het Zweeds, deels in het Nederlands gezongen. Een mooie combinatie die weliswaar een beetje de magie van de vreemde taal doorbreekt, maar ze tegelijk een stuk toegankelijker maakt.

Met Het daghet in de Oosten grijpt Soetkin terug naar de geschiedenis van de folk in Vlaanderen. Het nummer, ooit bekend geraakt door Rum, wordt hier rustig, warm en teder gebracht, met een sobere begeleiding.

De titelsong Nocturne, is een nummer van de Zweed Evert Taube. Qua sfeer en muzikaliteit deed het me terugdenken aan de nummers van de Zweedse Nederlander Cornelis Vreeswijk die ik me herinner van de opgewekt klinkende Zweedse liederen. Vooral de vrolijke bluesy begeleiding van Theuns geeft hier een extra cachet aan.

Trallvisa/Inte ut begint met een dialoog tussen de gitaar en losse gezongen klanken. Wanneer de nyckelharpa invalt, gaat het over in het vrolijkere Inte ut.

Jag blåsta i min pipa begint volledig a capella, na de eerste strofe komt de sitar als begeleiding bij dit mysterieuze liedje over een duif die verscheen bij het spelen op de fluit.

Vertrouw op mij kennen we van het Jungle boek. Het is het hypnotiserende lied van de slang Ka. In het arrangement horen we de slang kronkelen en geleidelijk aan verzinken we in de hypnose. Een sissende Tom Theuns zingt een stukje van het originele lied, hij zorgde ook voor de Nederlandse vertaling. Een extra vermelding hier ook vooor bassist Ben Faes.

Het traditionele slaapliedje, dat een vertaling van Soetkin meekreeg In Jezus' naam begint met een bijna keelzang van Theuns en een akkoordenbegeleiding op harmonium. Het is - als alle slaappliedjes - heel eenvoudig van vorm en taal, maar o zo mooi. Mama fluistert 'slaap nu maar' en papa fluistert 'slaap nu maar. In Jezus' naam. Jezus bewaart de kinderziel.

Beatrice is een kort lied op muziek van Sam River en met een tekst van Soetkin en Tom. Het begint met zang door Tom Theuns in het Frans, na twee stroofjes neemt Soetkin het over in het Nederlands.

Voor altijd is volledig van de hand van Soetkin zelf, zowel qua tekst als muziek. Het doet qua sfeer wat denken aan sommige nummers van Floes. Daar zal de stem van Soetkin natuurlijk voor een groot stuk schuld aan hebben.

Ook De Veerman werd door Collier zelf op muziek gezet. Het krijgt hier ook een mooie percussie begeleiding van Jo Zanders mee. Het is een vlotte melodie, de tekst is van Sip Beth en Soetkin Collier.

Heen en Weer kennen we onder andere ook van het Ambrozijn repertoire. Tijdens de optredens van 10 jaar Ambrozijn mocht Soetkin Collier trouwens dit nummer ook brengen. Hier wordt het gekoppeld aan het traditioneel Zweedse Hün.

Het slotnummer is erg schattig. Het traditionele Goeienavond speelman wordt verterend gebracht door Floor, Soetkins oudste dochtertje (Lotte aan wie de CD ook is opgedragen werd een paar weken na de opnames geboren). Dochterlief is nog niet zo toonvast als haar moeder, maar wanneer deze laatste meezingt, hoor je dat ze de steun goed gebruikt. Het is een hartverwarmend duetje, een waardige afsluiter voor deze prachtplaat.

De CD hoes is erg mooi verzorgd. We vinden er prachtige foto's op van Folkroddels fotografe Lieve Boussauw, en alle teksten van de liederen. Jammer genoeg is het 'handschrift' dat werd gebruikt voor de teksten, niet steeds even gemakkelijk te lezen.

Na het lezen van de concertrecensie van Knorrie op deze site waren onze verwachtingen hoog gespannen. Ik moet bekennen dat ze ingelost zijn. Soetkin Collier heeft met deze eerste soloplaat meteen de lat zeer hoog gelegd. Er is in dit kleine landje toch wel erg veel talent, wanneer het gaat om op een sobere manier kwaliteitsvolle muziek te brengen. Denken we maar aan de solo plaat van Wouter Vandenabeele, groepen zoals Naragonia en Musaraigne. En deze eersteling van Soetkin heeft zeker en vast een plaatsje verdiend in dit rijtje.

Debbie Koritsas - folking.com

Soetkin Collier is a singer-songwriter from the Flemish-speaking part of Belgium who some readers may know from bands such as Laïs, Floes, and Urban Trad. Nocturne is her first solo album, a real 'grower' where the language barrier is swept aside by twelve beautifully melodic, very reflective songs about love, hope, despair and faith; all beautifully-if-wistfully sung in Soetkin's most natural register. There's an added twist to this music, for she spent time in Sweden learning vocal techniques and absorbing the folk tradition. The mood shifts from dramatic, pensive, slightly quirky to melancholy at times, and the album combines Soetkin's own rather beautiful compositions with traditional songs sung in both Flemish and Swedish.

Guitarist Tom Theuns is so attentive to detail; his guitar playing engages my attention throughout, but he also plays organ, harmonica, sitar, and sings a charming French vocal too. His sitar is wonderful on Jag Blaste I Min Pipa. Didier François is mesmerising on nyckelharpa, creating shimmering, haunting sounds on this most beautiful of instruments. Double bass and other instrumentation add depth, resulting in a lovely uncluttered sound that gives Soetkin's voice plenty of space, exactly as should be.

Voor altijd (To The End) struck me as the most beautifully poignant, emotional song, and Soetkin told me she wrote this after the death of a friend: "The lyrics tell that wherever you may go, the ones you love will always be with you and will protect you."

Soetkin seems fiercely proud of her Flemish roots, to the extent that the album artwork was photographed in her home village of Doel, where houses are falling into ruin after the village was swallowed up by industrial development: "I didn't put any statement of that kind in my music but it was very important for me that the pictures were taken there."

There's a lovely touch at the end of the album where Soetkin's daughter sings alongside her mum - very reminiscent of Kate Rusby's nephew singing The Big Ship Sails on her Little Lights album!

I was delighted to listen to this album by one of Belgium's most prolific musicians; a strong, passionate folk tradition lies waiting to be uncovered in this part of northern Europe...

Le Canard Folk 268

Membre de Laîs, d'Ambrozijn, d'Urban Trad et de Floes, la chanteuse flamande nous propose un cd romantique, plein de nostalgie et de rêveries. Douze chants flamands et suédois, car Soetkin a étudié le chant en Suède durant six mois, notamment avec Lena Willemark.

Ces chants d'amour pas toujours optimistes sont bercés par la sonorité ancienne du nyckelharpa de Didier François, par la douce contrebasse de Ben Faes et par la guitare (et cistre, harmonica, cithare, orgue) de Tom Theuns.

C'est très joli, mais un peu tristounet.

Johan Dhaene - plietsplets.be

We blijven bij de vrouwelijke artiesten met het album "Nocturne" dat op een prachtige manier bijeengezongen werd door Soetkin Collier. Al moet er onmiddellijk aan toegevoegd worden dat de inbreng van Tom Theuns (gitaar), Didier François (nyckelharpa) en Ben Faes (contrabas) zeer aanvullend zijn en het debuutalbum van Soetkin bijzonder doet uitkomen.

De combinatie van romantisch-dromerige melodieën worden perfect afgewisseld met bewerkingen van traditionals uit Vlaanderen en Zweden, en daar heeft Soetkin met haar ervaring bij Laïs, Ambrozijn, Urban Trad en Floes uiteraard heel wat ervaring in. Een dame die Vlaanderen moet koesteren ... zoveel is zeker.

Dit album kreeg in mijn collectie een zeer aparte plaats toegewezen, hetgeen betekent dat het ten allen tijde door mij uit de CD-houder kan geplukt worden en de CD-speler in kan ... gewoonweg om te genieten en te luisteren naar 12 aparte nummers die het humeur ongelooflijk in positieve zin kunnen aanwakkeren.

"Speelman", "Nocturne", "Beatrice", De veerman", "Jag blaste i min pipa" .... stuk voor stuk pareltjes waarmee de èchte muziekliefhebber zich goed in zijn of haar vel zal voelen.

werelddans n°2 (BAM)

Speelman speel maar, wij zullen dansen, hand in hand en draaiend rond en rond. Spelman spelar, alla ska dansa, traladidudidadi, jamtadiduladidom.

Deze afwisseling van Vlaamse en Zweedse teksten bepaalt de inhoud van 'Nocturne'. Soetkin Collier maakte in 1996 deel uit van de groep Laïs. Een paar jaar later trok ze voor een half jaar naar Stockholm om aan de universiteit Zweeds te studeren en daarnaast zangels te nemen.

Op deze cd wordt ze begeleidt door haar vaste begeleider Tom Theuns (op o.a. gitaar, harmonica en cister) en door Didier François op nyckelharpa. Deze specifiek Zweedse viool krijgt volop kans in nummers als 'Speelman', 'Inte ut' en 'Voor altijd'. 'Nocturne' is een mooi swingend danslied, 'De veerman' is een prachtig stuwende wals en 'Hün' wordt zeer verrassend in een speelse 9/8 maat gespeeeld. De in een slooppand gemaakte foto's versterken de dromerige sfeer die deze cd uitstraalt.

'Nocturne' eeindigt met een Vlaams volksliedje gezongen door Soetkin Collier en haar dochterje Floor: Goeieavond speelman, mijn vader laat vragen of je's avonds spelen kan. Voor de kleine poppedijne en de grote bimbam.

Hans Van Deelen - New Folk Sounds n° 111

De Vlaamse zangeres Soetkin Collier maakte in de tweede helft van de jaren negentig deel uit van de eerste groepssamenstelling van Laïs, en ook die van Ambrozijn. Die beginende zangcarrière combineerde ze met een studie Nederlands/Zweeds, waarvoor ze ook een half jaar naar Zweden trok (en er tevens zangels kreeg van ondermeer Lena Willemark).

Na het voltooien van haar studie (2000) trad ze voornamelijk op in duovorm met Tom Theuns, om in 2002 toe te treden tot Urban Trad. En dan kun je haar ook nog terugvinden in Floes, de groep rond Guido Piccard.

Een ervaren dame dus, die met Nocturne haar eerste soloproject gestalte geeft. Soetkin's voorliefde voor Zweedse muziek vind je gemakkelijk terug in nummers als "Trallvisa/Inte ut", "Nocturne" en "Jag blaste i min pipa". Mooi ijl gezongen.

Er zijn ook twee nummers die de Zweedse en Nederlandse taal op een aansprekende manier combineren: "Speelman" en "Heen en weer/Hiin". Ook de lage landen traditional "Het daghet in den oosten" klinkt prachtig verstild. Veel ruimte is er voor eigen composities van Collier, al dan niet geschreven in samenwerking met Tom Theuns, die een prominente bijdrage levert aan "Nocturne" met zang, gitaar, mondharmonica, sitar, cister en orgel.

Daarnaast zijn Didier François (nyckelharpa) en Ben Faes (contrabas) de belangrijkste muzikale ondersteuners. Van het eigen werk spreken met name "De veerman" en "Voor altijd" tot de verbeelding.

Er is maar een minpuntje: Als iets te trotse moeder heeft Soetkin haar dochtertje Floor "Goeienavond speelman" laten inzingen, wat wel vertederend is, maar muzikaal gezien een onwaardige afsluiter.

Charles-Henri Lestelle - Trad Magazine n°114

Soetkin Collier est une chanteuse belge. En 1995, elle a fondé le célèbre groupe Laïs, et en 97, le groupe folk Ambrozijn. Depuis 2002, elle est l'une des deux chanteuses permanentes de l'excellent Urban Trad. Elle fait aussi partie de Floes, un groupe folk basé en Flandre.

Dans ce disque, son premier en solo, elle alterne ses propres compositions avec des chansons traditionnelles flamandes et suédoises. Douze chansons d'amour ou de mélancolie dans une ambiance rêveuse et intimiste. Sa voix au timbre assez grave est accompagnée par le guitariste Tom Theuns, avec lequel elle chante aussi en duo, ainsi que Didier François (nyckelharpa) et Ben Faes (contrebasse).

Kris Verhoeven

Kleine genres - Groote stemmen

Op "Nocturne" brengt folkzangeres Soetkin Collier (vooral toch bekend van "Urban Trad") samen met gitarist Tom Theuns en nyckelharpaspeler Didier François een intiem en sfeervol debuut. Naast eigen nummers brengt het drietal ook Zweedse en Vlaamse traditionele muziek. Bevreemdend en vertrouwd tegelijk gaan deze twee talen hier hand in hand. De keuze voor dit Scandinavische repertoire en de Zweedse nyckelharpa ( een tussensoort van een viool en een draailer) zijn niet toevallig; Collier woonde en studeerde een hele tijd in Zweden en volgde er ook zangles bij de befaamde zangeres: Lena Willemark.

Soetkin's mooie alstem, de open gitaartechniek en de wonderlijke klank van de nyckelharpa zorgen voor een betoverende stemming en maken van deze eerste solo-cd een folkopname van topniveau!

Andreas Kisters - radiobremen.de

Flämisches Folk-Songwriting

Wer in aller Welt ist Soetkin Collier? Angeblich mischt die 30-jährige Sängerin seit Mitte der 90er Jahre die belgische Folk- und Weltmusikszene auf, in der es schon seit geraumer Zeit gewaltig brummt, auch wenn wir davon bisher verhältnismäßig wenig mitbekommen haben. Vielleicht leidet ja flämisches Folk-Songwriting in Weltmusikkreisen auch an einem Image, dem es irgendwie an Exotik fehlt. Dass Belgien trotzdem über bemerkenswerte "Eigengewächse" verfügt, beweist die Sängerin Soetkin Collier mit ihrem Debut-Album "Nocturne".

"Altgediente" Newcomerin Newcomerin ist eigentlich der falsche Ausdruck für Soetkin, denn seit über zehn Jahren mischt die belgische Sängerin bei Bands mit, die auch über BeNeLux-Grenzen hinaus geschätzt und gefeiert werden: z.B. als Gründungsmitglied beim Aufsehen erregenden Vokaltrio Laïs, als Sängerin beim Neo-Folk-Geheimtipp Ambrozijn oder als eine der beiden Frontfrauen von Urban Trad, jener Brüsseler Multi-Kulti-Truppe, die 2003 beim Schlagerwettbewerb Grand Prix Eurovion immerhin den zweiten Platz belegte. Nun aber hat sie erstmals unter eigenem Namen ein Album präsentiert: zwölf Songs, inspiriert von flämischen und - erstaunlicherweise - auch schwedischen Volksliedtraditionen.

Mit warmer Altstimme und schwermütigen Liedern Mit warmer Altstimme, die ungeheuer gut zu den tendenziell schwermütigen Liedern passt, sowie den zärtlichen Rachenlauten ihrer flämischen Muttersprache, entführt uns Soetkin auf der CD "Nocturne" in eine melancholisch-verträumte, noch überschaubare Welt - "terug naar and’re tijden" - zurück in andere Zeiten.

Schlangenhypnose aus dem Dschungelbuch Da besingt eine Frau liebevoll den Tod eines Freundes: EKomm', schlaf' in meinen Armen ein, ich werde ,ewig' - 'voor altijd' - ganz nah bei dir sein!". Soweit ist das Flämische von unserer plattdeutschen Heimat ja auch nicht entfernt, als dass man die Inhalte nicht zumindest erahnen könnte, erst recht bei zwei anrührenden Wiegenliedern. Und dann überrascht ein Walt-Disney-Klassiker: Bei "Vertrouw op mij" - "Vertraue mir" - hypnotisiert uns Soetkin als Schlange Ka aus dem Dschungelbuch.

Einzigartige Klanglandschaften Soetkin Collier ist von drei erstklassigen Begleitmusikern umgeben, die für einzigartige Klanglandschaften sorgen: Ihr langjähriger musikalischer Weggefährte Tom Theuns, der auch die meisten Arrangements verantwortet und außer auf der Gitarre auf Cister, auf indischer Sitar und Mundharmonika zu hören ist. Didier François, der aus den Saiten der in Vergessenheit geratenen schwedischen Nyckelharpa - einer Art Zwitterinstrument zwischen Geige und Drehleier -, immer wieder befremdliche Klänge lockt, und schließlich der Bassist Ben Faes, der nicht nur die "Schlangenbeschwörung" bemerkenswert begleitet.

Flämisch-schwedische Connection Dass Soetkin Collier übrigens bei gut einem Drittel der Songs schwedische Volksmusiktraditionen aufgreift, erklärt sich auch: schließlich führten sie ihre Studien unter anderem für ein halbes Jahr an die Stockholmer Universität und zur renommierten schwedischen Folk-Sängerin Lena Willemark. Und während wir uns gerade auf die zurückhaltende Schönheit schwedischer Weisen einstimmen, bringt uns Tom Theuns im nächsten nordischen Song quasi auf fliegendem Sitarteppich behutsam in indische Gefilde.

Nostalgisch blickender Fährmann Auch die Songs aus ihrer eigenen Feder erzählt uns Soetkin Collier eher kammermusikalisch intim und erzielt gerade dadurch eine großartige Präsenz. Wir starren einstweilen mit dem zufriedenen, schicksalsergebenen Fährmann auf See und lauschen dem Gesang des Wassers, tagaus... tagein...

CN - Sing Out, Vol.52#2

There's an unusual mix of Swedish and Flemish songs here with arrangements that evoke America (the title cut) and, at times, Scots pipe music ("Trallvisa") as well as a trip across Europe.

Collier has a very warm, appealing voice, and her basic group - Didier François on nyckelharpa, the Swedish keyed fiddle, and Tom Theuns (of Ambrozijn) on guitars, harmonica, cittern, sitar and vocals - fills out the sound beautifully with the help of a few guests. Collier sounds most at home on the Swedish songs - her voice is somehow just a perfect fit - but even they take odd turns (and sitar sounds surprisingly good in one, for instance).

The trio brings a surprisingly contemporary and intimate sound to the music, and by refusing to readily settle into one style it keeps the listener's interest.