• Home
• Catalogus
• Over ons
• Links
• Radio

Français
English

Voorstelling

Schijnbaar moeiteloos verbroedert zij oude en nieuwe muziek, intrigeert zij door eigenzinnige, avontuurlijke arrangementen van bestaande en geïmproviseerde klanklijnen. Olla Vogala ademt verschillende muzikale stijlen, maalt niet om een stijlbreuk meer of minder en zoekt naar interpretaties die een nieuwe inhoud geven aan de rijke tradities waaruit zij put.

Bizarre combinaties en kruisbestuivingen zorgen voor een repertoire waarin muziek uit het Europese culturele erfgoed samenvloeit met invloeden uit heel de wereld, waarin compositie en improvisatie, solo - en ensemblewerk, oud en nieuw naast elkaar leven en dialogeren.

Presentation

For already over a decade, Olla Vogala guarantees you highly original music, in which geographic, cultural and ethnic boundaries are amazingly playfully cast aside. Furthermore, the ensemble is and has been active in the most diverse musical terrains: from folk to jazz, from classical to fusion, from 'serious works' to 'party hits', you name it.

Seemingly effortless, they fraternize old and new music, and are able of intriguing you by ways of their adventurous arrangements of existing and improvised soundwaves

Présentation

Depuis 10 ans déjà, Olla Vogala vous garantit une musique hautement originale dans laquelle les frontières géographiques, culturelles et ethniques sont gommées avec humour. Par ailleurs, l'ensemble est et a été actif dans les domaines les plus diversifiés de la musique : du folk au jazz, du classique à la fusion, du " travail sérieux " aux " rencontres festives ", rendez-vous compte !

Simple en apparence, leur travail peut faire communier musiques traditionnelle et moderne et aviver votre curiosité dans les détours des audacieux arrangements de leurs sonorités actuelles et improvisées.

De Standaard, 08-03-2008

Olla Vogala blijft eigenzinnige reiziger

BRUSSEL - Olla Vogala stelde in de AB club zijn nieuwe cd voor. Jazz en tango vormen de smakelijkste ingrediënten van 'Marcel'.

CONCERT:

Olla Vogala blijft een buitenbeentje in de muziekwereld. Het orkest zoekt sinds 1998 naar een plek waar klassieke muziek, jazz en etnische stijlen elkaar kunnen bevruchten. Vroeger klonk het groot en ambitieus, maar tegenwoordig bestaat het ensemble uit acht of negen muzikanten.

In de AB club stelde Olla Vogala zijn vijfde album voor. Het concert was opgevat als een aftershow bij een concert van de Nits: duidelijk een ongelukkige keuze. Gisteravond speelde het orkest ook in de Gentse Centrale, wat een veel logischer locatie is.

Wouter Van den Abeele, de leider van de groep, schreef een serie songs rond een fictief verhaal over ene Marcel, muzikant en ook bezig met de studie van vissen. Marcel wordt verliefd en beleeft allerhande emoties, om uiteindelijk een vorm van rust te vinden. De luisteraar moet zich bij zoveel surrealisme wellicht niet te veel vragen stellen.

Het gaat bij Olla Vogala veel meer om de muziek. Al meteen in 'Les nains' dacht je aan een stukje kamermuziek, en tegelijk aan een Vlaamse fanfare. Waarna 'Al de woorden' als een walsje begon, drijvend op veel accordeon, maar niettemin van partituren afgespeeld en afgewerkt werd met de klassieke zang van Soetkin Baptist - die op het einde heel 'hedendaags' ontspoorde.

De typische wereld van Olla Vogala is in grote mate die van Wouter Van den Abeele: hij is niet alleen fysiek, maar ook in zijn fantasie een wereldreiziger. Hij sloopt muren tussen muziekwerelden en is daarmee, zeker in dit land, zijn tijd ver vooruit. Luisteren naar Olla Vogala is altijd een reis, een ontdekkingstocht, een uitdaging.

Wendbaar:

Soms herken je als luisteraar iets. 'La luna' lonkte duidelijk naar de Argentijnse tango, met mooi ritmisch spel van de accordeoniste Anne Niepold en als smachtende tegenhanger de fijne viool van Stefaan Smagghe. Maar in de tangowereld zingt vast niemand als Baptist, die zich bij Olla Vogala op een andere manier laat kennen dan bij Ishtar, waarmee ze dezer dagen zo'n beetje een fenomeen is.

Toch is het moeilijker dan vroeger om meegesleept te worden door de sound van Olla Vogala. De Arabische tonen van weleer zijn eruit, en met negen man spelen zorgt natuurlijk voor een heel andere kracht dan spelen met twintig muzikanten. Een klein ensemble is echter wendbaarder, wat telkens duidelijk werd als het orkest zijstapjes zette naar jazzimprovisatie. En het kan ook kleiner zijn, bijvoorbeeld toen Baptist het sterke 'Mijn hoofd' besloot met enkel een trombone naast haar. Mooi.

Het orkest speelde de nieuwe cd van voor naar achter en voegde daar als toetje nog een paar bewerkingen aan toe die Wouter van den Abeele maakte voor een project in Griekenland, een paar jaar geleden: een Zuid-Afrikaans lied en een fado van Amalia Rodrigues. Maar steeds eigenzinnig gebracht.

Olla Vogala. Gezien op 6/3 in de AB club.

Henk - Waardering 9 - folkforum.nl

Kamermuziek, klassiek, fanfare, bigband, hedendaags klassiek, wereldmuziek, jazz. Je vindt het allemaal terug in de spannende muziek van de Belgische wereldband Olla Vogala. Voor bandleider/componist/violist Wouter Vandenabeele lijken geen genregrenzen te bestaan. Tango, Count Basie, Frans chanson, gedragen Vlaamse poëtische liederen, gevoelige klassiek getinte instrumentalen, het bijt elkaar in zijn aanpak geenszins.

Bovendien is Vandenabeele avontuurlijk aangelegd en schuwt hij verandering en experiment dus niet. Op het nieuwe Olla Vogala-album Marcel schroeft hij de Arabische invloed wat terug, terwijl hij ruim baan geeft aan de klassiek geschoolde stem van de jonge talentvolle zangeres Soetkin Baptist.

Je zult haar snel beter leren kennen. Als voorvrouw van de groep Ishtar vertegenwoordigt Soetkin Baptist in mei namelijk België op de Eurovisie Songfestival. In het lichtklassiek (!) huppelend vrolijke nummer dat ze daar brengt kan ze slechts een beperkt deel van haar zangcapaciteiten kwijt. Die gaan bij dit 22-jarige talent, dat eerdaags afstudeert aan het Lemmens-instituut in Leuven, veel verder dan dat. Het overige repertoire van Ishtar duidt daar al op, maar de weidse aanpak van Olla Vogala openbaart haar kwaliteiten in volle omvang.

Zo laat ze in Al de woorden heb ik gestolen haar gevoelige zang eruptief hysterisch escaleren in een soort tarantella-gekte á la Lucilla Galeazzi gekoppeld aan traditioneel geschetter zoals we dat kennen van onder andere de Galicische zangeres Mercedes Peón; zingt ze het lichtgetinte olijke Franstalige chanson Achille minder klassiekerig; en is haar zang bij enkel een gevoelige piano (Mairan's Florejan Verschuere) in het requiem-achtige November louter instrumentaal.

Olla Vogala, dat ooit met wel vijftien à twintig muzikanten het podium bevolkte, doet het nu met een kern van negen. Maar in de ensemble-brede stukken, klinkt de band nog even imponerend als toen. Een instrumentaal stuk als Le Combat de Marcel avec le Poisson getuigt daarvan. En zo vitaal juichend als de strijkers de vet groovende baritonsax (Marc De Maeseneer) bijvallen in Al de woorden heb ik gestolen is daar ook al zo'n goed voorbeeld van. Alle sterke kanten van dit Olla Vogala komen in dit bijzondere nummer - met aanstekelijke melodie - samen. Ik noemde al Baptists vocale strapatsen, maar niet minder vermeldenswaard zijn de inventieve percussie, de virtuoze accordeon (An Niepold), het subtiele fiddlewerk inclusief pizzicato en de geraffineerd naar een climax toewerkende compositie. Luister hier naar een fragment van Alle woorden heb ik gestolen.

Een nagenoeg even wonderschoon nummer is Mijn hoofd is nog te klein, net als Al de woorden heb ik gestolen een gedicht van Gerard 't Zand. Het is wat intiemer met veel pizzicato en lyrische blazers, wat uiteindelijk leidt tot een tot een onder de huid kruipend duet tussen enkel een vloeiende stem en een prachtig warmschorre trombone (Frederik Heirman).

Onder de vijftien nummers twee aanstekelijke tango-achtige stukken (waarvan La Luna op een tekst van Peter De Rop in een iets verfijndere versie te horen is dan op de cd Transpiradansa!) én tot mijn grote genoegen hoor ik in Zonder angst voor het verlies de rust uitdragende zang van good-old Ludo Vandeau bij een subtiele dobro (Gijs Hollebosch). Dat dit gekoppeld wordt aan Count Basie-achtige bigband-intermezzo's van de blazers, tekent het boeiende karakter van dit album. Duidelijk geen doorsnee-document.

Gerald Van Waes - progressive.homestead.com

Even before the virtuoso violinist/composer Wouter Vandenabeele had his master degree he had already established this chamber-music band balancing between folk, classical and world music. Olla Vogola continued to exist and changed its shape with time.

For this new album, Wouter made a concept around a fish called Marcel, (as a figure chosen with some humour, while it is also a very serious occasion to associate experiences), which for me also sounds like a metaphor for the band's interesting mobility which, just like the mysterious life's evolution which scientists believe was almost inevitable to take this form and evolutions, as they still believe, to ever more complex forms, -if this really is the case with man's consuming and pollutions-, anyhow this is without knowing what step will come next. The World Music references are gone, but the band is pretty much is a "Belgian" band now, which means that the chosen poetry, which hangs together with the theme of the unsure fish who does not know what would come next in the unknown waters, are either French or Flemish/Dutch. The uncertainty of the conditions for the fish, is not the approach of the music, band or composer. The orchestrations hang very well together, and holds the middle between classical educated compositional techniques, jazz, and perhaps rock and tango, and an element of songwriting. Strings and brass,slide-guitar and accordion all bring in their own character and ideas (brass and strings are mostly very cooperative). The female vocalist (Soetkin Baptist) sounds very classical, slightly old music/operatic (with somewhere some vocal experiments) or fado-like, while the song by Ludo Vandeau sounds more like singer-songwriter styled.

Maybe magazines and radio will have once more difficulties to categorize this, while it is this kind of nu-chamber music that is much more original, qualitative and interesting than what fits so perfect within the defining of traditionalised styles.

Jak - folkroddels.be

Wat heeft OLLA VOGALA toch met vissen? In hun beginperiode droegen ze oud-Nederlandse karper-recepten voor, en sindsdien worden hun cd-boekjes steevast gesierd door de meest vreemdsoortige vissen.
Dit is bij de net uitgekomen schijf 'MARCEL' niet anders. Bovendien kunnen we lezen dat de bewuste Marcel meer dan een eeuw geleden een wetenschapper was die bezeten was van vissen, en uiteindelijk vermoedelijk – na een heroïsch gevecht met een vis - ook als vissenvoer aan zijn einde kwam.
Vreemd dat een groep met een groepsnaam die verwijst naar vogels toch zo'n visfascinatie aan de dag legt. We moeten groepsbrein Wouter Vandenabeele hierover toch echt eens aanspreken.

De muziek is trouwens gewoontegetrouw ook weer subliem. Deze groep heeft gewoon nog geen enkele slechte plaat gemaakt, en zal dat volgens mij ook nooit doen. Toch blijven ze zichzelf zeker niet herhalen. De bezetting groeide van piepklein naar reuzengroot, en krimpt op deze plaat weer in tot ongeveer een octet plus zangers. De muziek evolueerde van bewerkingen van klassieke muziek van Monteverdi over een soort van mengvorm van West-Europese, Arabische en Afrikaanse traditionele muziek tot eigen composities. Ze werden ooit een folkbigband genoemd maar leunen nu wellicht dichter bij jazz aan. Vijf jaar geleden kon hun muziek wellicht bombastisch genoemd worden, nu zijn er veel composities die gerust het etiket minimalistisch opgekleefd mogen krijgen. En toch blijft de muziek altijd typisch 'Olla Vogala'.

Zang is altijd al een belangrijk element geweest bij Olla Vogala. Soms met de eigen vaste zangers (en de eersten waren Ludo Vandeau die we ook kennen als oudgediende bij AMBROZIJN en van zijn eigen groep BODIXCHEL, en de Gentse Algerijn Djamel), soms met gastzangers en –zangeressen van over de ganse wereld.
Als we deze jongste plaat onder de loep nemen dan valt meteen op dat de klassiek geschoolde zangeres Soetkin Baptiste (die intussen wereldberoemd is in Vlaanderen dankzij de selectie van Ishtar voor Eurosong) dé stem van de groep geworden is. Ludo Vandeau neemt hier slechts één nummer voor zijn rekening, en dit nummer werd op de cd-voorstelling trouwens ook door Soetkin Baptiste gezongen. De Gentse Algerijn Djamel is op de nieuw plaat helemaal niet meer te horen.
De Nederlandstalige teksten zijn ditmaal hoofdzakelijk van de hand van de Gentse dichter Gerardt 't Zand. Deze man duikt wel vaker op in disciplineoverschrijdende projecten. Het is niet de eerste maal dat hij samenwerkt met VDA. In het cd-boekje van VDA's 'CHANSONS SANS PAROLES' werd al een wondermooi gedicht van de man gepubliceerd. Verder krijgen we ook nog een stuk of wat Franstalige nummers. Zo wordt in 'La vie dans la forêt' een extract uit de Tristan & Isolde-legende verhaald.
Eén van de vorige grote projecten waaraan VDA meewerkte was TRANSPIRADANSA, een soort van wereldbalbigband, die in hun repertoire niet alleen West-Europese traditionele dansen zitten hebben, maar al even graag uitpakken met Salsa, Argentijnse Tango, Samba en allerhande ritmes en dansen van over de ganse wereld. Eén nummer werd overgenomen van Transpiradansa: de tango 'La Luna'. Het arrangement werd wel herwerkt. De tekst van Peter De Rop is zeer eenvoudig en repetitief, maar blijft wellicht hierdoor meteen dagenlang in je hoofd hangen. Ook de 'Danse des Poissons' is te omschrijven als tango. Anne Niepold beroert haar diatonische accordeon als was het een bandoneon.
Een aantal composities zou ik zelf als 'minimalistisch' durven te catalogeren. Ik denk dan bijvoorbeeld aan de afsluiter 'epiloog - november' met een neuriënde piano, 'La retraite du poisson - Part I' en vooral 'De Liefde'. Wim Mertens is niet ver weg.
'Chanson pour Marcel' is dan weer jazzy. Is dat een dobro die zich naadloos verenigt met de stem van Soetkin Baptiste? Volgens het CD-boekje niet. Misschien weet iemand van onze lezers wat het dan wel is.
Blazers hebben altijd al een belangrijke rol gespeeld in de muziek van Olla Vogala. Vooral de saxen van Marc De Maeseneer zorgen steevast voor een vette groove. In 'Réflections de Marcel' wordt hij geassisteerd door trombonist Frederik Heirman. Schitterend gewoon.

Kortom, de nieuwe plaat van Olla Vogala is zoals altijd 'anders dan vroeger', maar blijft toch typisch Olla Vogala en is van een zeldzaam hoog niveau. Nu de bezetting kleiner geworden is hoop ik dat de langverdiende doorbraak in het buitenland er eindelijk aankomt.

Thierry Coljon - Le Soir/Mad

Cela fait dix ans que Wouter Vandenabeele nous emmène dans ses pérégrinations musicales sans frontières. Impossible de définir ce bouillon de cultures, entre voix angéliques, cuivres et cordes, accordéon tango et viole de gambe folk.

Laissez-vous bercer par tant de couleurs.

pf - rifraf.be

En dix ans de carrière, Olla Vogala a fait montre de beaucoup de curiosité, touchant au jazz, au folk, à la musique classique, ainsi qu'aux musiques du monde.

Cet album concept tournant autour de Marcel, personnage imaginaire fasciné par l'évolution du poisson à travers le temps (authentique!), nous invite à un voyage original mêlant jazz, tango, musique (néo)classique, musique du monde, le tout avec un coté cinématographique assez marqué. On songe tantôt à du Miles Davis postmoderne ou à la rencontre entre Hector Zazou et Astor Piazzola.

Original et impressionnant sur le plan technique, cet album a en outre le mérite de ne pas trop se prendre au sérieux.

Goe Vollek n°2

Olla Vogala en vissen, het is een huwelijk dat ondanks de vele referenties naar onze vliegende vrienden, toch al een hele tijd stand houdt. Maar laat die gedachten in aquatopia je niet afleiden naar de kern van de zaak en dat is nog steeds de bijzonder avontuurlijke muziek die violist en componist Wouter Vandenabeele zijn ensemble weet te schenken.

De bezetting van Olla Vogala is meermaals door elkaar geschud maar met enkele vaste waarden blijft de kern van de zaak moeiteloos behouden. De 15 songs tellende cd is opnieuw een afdaling in een muzikale wereld waarin de fantasie regeert zonder daarom het escapisme te verheerlijken. Met een arsenaal aan instrumenten - waarronder viola da gamba, dobro, viool, contrabas of diatonisch accordeon - verbroederen nieuwe en oude klankkleuren en wordt er haast moeiteloos een brug gebouwd tussen uiteenlopende muziekstijlen met invloeden uit het ganse culturele erfgoed en wereldse klanken uit verre continenten.

Maar voor je denkt al te ver af te drijven naar een of andere exotische bestemming waan je je bijvoorbeeld op de tonen van "Chanson pour Marcel" in een hippe Parijse jazzclub. Ook het zanggedeelte kent een mooi evenwicht met de stemmen van 'ancien' Ludo Vandeau en Soetkin Baptist die zich hier gelukkig ver van het hapklare Eurovisiesongfestival houdt. Denk verder aan knappe arrangementen waarin toch ruime wordt gelaten voor improvisatie en je hebt een bijzonder boeiende cd in de handen die maar mondjesmaat al haar geheimen prijsgeeft.

Gazet van Antwerpen - 9 januari 2008
Wie valt in de Vlaamse cultuurprijzen?

Wouter Vandenabeele moest voor de cultuurprijzen in de categorie Muziek nipt de duimen leggen voor Poppunt.

Voor de vijfde keer op rij wordt cultureel Vlaanderen in de bloemetjes gezet. De Vlaamse Gemeenschap wil zo enkele organisaties en personen die het afgelopen jaar een bijzondere bijdrage leverden aan het Vlaamse cultuurleven, belonen.

Elf categorieën met telkens drie genomineerden levert een uit de kluiten gewassen shortlist op. Bij de genomineerden zijn onder meer violist Wouter Vandenabeele. De uiteindelijke laureaten worden bekendgemaakt op 4 februari.

(Wouter Vandenabeele moest in zijn categorie uiteindelijk nipt de duimen leggen voor Poppunt, steunpunt voor pop en rockmuzikanten, Kunstencentrum Vooruit uit Gent kreeg de prijs voor Algemene Culturele Verdienste, nvdr)

Dani Heyvaert - Mazzmusikas 094
!!! MAZZMUSIKAS HATS OFF: ALL HITS, NO MISSES !!!

Ik heb het altijd al geweten: er is iets tussen Olla Vogala en de vissen. Niet dat ik ooit veel moeite gedaan heb om te achterhalen wát het precies is, maar het valt wel op. Bijvoorbeeld op het prachtige artwork waarin de n-de Olla Voga-la plaat gestoken is, maar ook in het inleidende stukje dat je in het bijhorende boekje vindt.

Enfin bref, we zouden het hebben over de muziek op deze nieuwe plaat. Daarover zijn we snel uitgepraat: onze kast met superlatieven is name-lijk niet zo rijk gestoffeerd als we zelf wel zouden willen.

U begrijpt wat we bedoelen? Oké, dan nu ter zake: Soetkin Baptist (wat lijkt ze toch goed op Goedele Liekens als ze een beetje afwezig kijkt) heeft ondertussen school gemaakt als TV-ster bij Ishtar, maar wat belangrijker is: hier demonstreert ze voluit haar onbeperkte vocale mogelijkheden. In Al die Woorden Heb Ik Gestolen bijvoorbeeld, is ze bijzonder acrobatisch bezig, zonder vangnet, maar ook zonder ongevallen. Naast het feit dat Soetkin uitgebreid op de voorgrond treedt, verwelkomen wij de terugkeer van onze meest favoriete zanger, Ludo Vandeau (zij het op slechts één nummer), en het feit dat Olla Vogala nog meer veelzij-dig uit de hoek komt dan vroeger ooit het geval was.

Nu eens denk je aan de Koyanisqatsi-soundtrack van Philip Glass, dan weer loert Simon Jeffes' Penguin Café Orchestra om de hoek. Nu eens hoor je onvervalste tango, dan weer het mijmerende minimalistische dat je ook bij Einaudi vindt. Dit is kortom een plaat die evenveel jazz en wereldmu-ziek in zich heeft als folk.

Het maakt van Olla Vogala de supergroep die het al jaren is, maar Marcel is wel met voor-sprong het beste wat we hen ooit hoorden spelen, en dat wil nogal wat zeggen. Onmisbaar. Punt!

Jean-Luc Matte - Infosmumuses

Je vous préviens, comme pour la plupart des chronique des CDs de cet éditeur belge : il ne s'agit pas réellement de musique trad, même si se retrouvent au générique de cet album quelques noms connus. Mais si chacun reste dans sa chapelle, qui fera état de ces productions inclassables mais de grande qualité.

Ici la tonalité générale est plutôt jazz notamment du côté des cuivres et de la contrebasse, et même des parties chantées par Soetkin Baptist. Mais il serait trop simple de réduire cette création de Wouter Vandenabeele (souvenez vous de ses " Chansons sans paroles ") à un simple disque de jazz : cela commence avec une ouverture intitulée " Les nains " et dont l'ambiance colle bien avec le titre. Je la verrai bien en musique de scène pour un spectacle type Cirque du Soleil ou quelque chose comme cela..

Suit une valse lente chantée à laquelle je verrai bien la même destination, quoique je ne dédaignerais pas de danser dessus. Sur ces deux plages, je retrouve avec bonheur la sonorité d'Anne Niepold au diato (je vous ai déjà plusieurs fois parlé, notamment à propos du duo " Deux accords diront " de cette accordéoniste plus que prometteuse mais toujours quasi inconnue en France). Elle oeuvre ici dans un registre encore différent de ce que j'avais pu entendre jusqu'à présent et transforme son diato en un vrai bandonéon pour le tango qui suit (qui n'est d'ailleurs pas le seul de l'album), après une plage 3 un peu plus classiquement jazz.

Nous retrouverons ensuite la voix chaude de Ludo Vandeau (ex Ambrozijn, on l'a également entendu, entre autres, avec Laïs) qui prouve une fois encore que le flamand est une langue qui se chante très bien.

Un CD qui recèle plein d'autres bonnes surprises, en suivant l'histoire de Marcel dont j'ai oublié de vous préciser qu'il s'agit d'un poisson. Un CD qui nécessite une première écoute attentive afin de se laisser apprivoiser, de comprendre son aspect multiforme et de le réécouter avec un vrai plaisir par la suite.

Mixed Magazine - Dieter Vandenbergh

Wie tegenwoordig mee wil doen in de Vlaams-Waalse crossoverscene tekent bij het hotte Luikse label Homerecords. Zo ook Olla Vogala, het veertienkoppige wereldorkest van violist Wouter Vandenabeele. Rare vogels zijn het: oude en nieuwe muziek, Frans-en Nederlandstalig, klassiek, folk, tango, jazz, fanfare en wereldmuziek.

Je weet nooit wat je moet verwachten. Ook niet op "Marcel", een deels instrumentale conceptplaat rond een fictief personnage van die naam. Buitenbeentje Olla Vogala doet helemaal haar eigen ding en pakt als vanouds groots en melancholiek uit met meeslepende orkestrale tunes. Jammer dat het op "Chanson pour Marcel" dan toch nog fout gaat: zo muzakkerig hebben we de groep nog niet gehoord.

De Arabische sferen zijn verdwenen, met zanger Djamel, maar Soetkin Baptist (binnenkort op het songfestival) neemt het stokje zeer verdienstelijk over. Haar ijle vocalen doen denken aan Teresa 'Madredeus' Salgueiro. En ook naar de Nederlandstalige zanger Ludo Vandeau (ex-Ambrozijn) is het nog steeds geen straf om te luisteren.

Eelco Schilder - New Folk Sounds n°117

De nieuwe schijf van Olla Vogala is er en hij heet Marcel. Een eenzaam, visachtig wezentje kijkt vanaf de hoes nog een beetje onwennig de wereld in. Alsof die onwennigheid nodig is, Marcel is een wolk van een wezentje. Zorgvuldig gecomponeerd en intens uitgevoerd door Wouter Vandenabeele, samen met twaalf topmuzikanten. Dit keer bestaat het gezelschap onder andere uit Soetkin Baptist, die de vocalen op indrukwekkende wijze vorm geeft. Ook de warme stem van Ludo Vandeau klinkt met regelmaat door de geluidsboxen. 'Marcel' begint met een korte ouverture gevolgd door het krachtiger tgevoerd door Wouter Vandenabeele, samen met twaalf topmuzikanten.

'Al de woorden heb ik gestolen' met daarin een lekkere vocale uithaal van Soetkin Baptist. Een typisch Olla Vogala nummer qua opbouw, stil en geluid. Het langzaam opbouwen naar het krachtpunt met stuwende percussie en mooi accordeon spel. Dit lied wordt haastig gevolgd door het ‘Chanson pour Marcel’ een vriendelijk, kabbelend stuk met een jaren vijftig-jazz uitstraling. In ‘La luna’ komt te zuidelijk passie naar voren. Hier laat Baptist horen niet alleen te kunnen uithalen met haar stem maar ook warm en ingetogen te kunnen zingen. ‘Zonder angst voor het verlies’ is het eerste lied waarin Vandeau de lead-zang voor zijn rekening neemt. Een poëtisch lied in wederom een jazzy stijl. Naast de liederen bevat de cd uiteraard verschillende instrumentale stukken, waaronder de fraaie ouverture maar ook de ‘Danse des poissons’ een broeierig accordeon stuk met Argentijnse invloeden. Wat zwaarmoediger en triester zijn de ‘La retraite du poisson part1 & 2’, waarin Vandenabeele zijn ingetogen vioolspel voor zich laat spreken. De cd eindigt met de epiloog ‘November’ . Een pianostuk met treurige zang van Soetkin Baptist. ’Marcel’ is een geslaagde nieuwe cd van Olla Vogala . Naast herkenbare thema's blijft Vandenabeele genoeg nieuwe factoren aan zijn muziek toevoegen om te blijven boeien.

TRAD Magazine

Le disque d'Olla Vogala a reçu le label "recommandé".

Holly Moors - moorsmagazine.com

Olla Vogala is de band van Wouter Vandenabeele. Soms heeft hij zo'n twintig mensen om zich heen staat, soms maar drie, dit keer zijn ze met zijn dertienen. Olla Vogala is een volstrekt unieke folkband, die bijna achteloos folk en jazz weet te combineren, terwijl er fikse scheuten wereldmuziek van alle soorten worden toegevoegd. Het mengsel klinkt om te beginnen zeer natuurlijk, maar is bovenal buitengewoon opwindend en spannend.

Op Marcel horen we wat nieuwe sterren aan het folkfirmament waar we de komende tijd serieus rekening mee zullen moeten houden. Luister naar de verbijsterende zang van Soetkin Baptist, die niet alleen technisch virtuoze dingen met haar stem doet, maar die er ook op een ongelofelijke manier mee kan spelen. Luister maar eens naar de vrolijkmakende vocale koprollen die ze maakt aan het eind van Al de woorden heb ik gestolen. Ludo Vandeau laat een ander soort zanger horen - absoluut relaxed en perfect passend bij het bijna big band-arrangement van Zonder Angst voor het Verlies.

Maar ook de violen swingen als de hel, fel en soms pizzicato spelend, een duel aangaand met de blazers. Soms wordt het, zoals in De Liefde, bijna gedreven Michael Nyman-achtige minimal music, soms is het de sfeer van de dertiger jaren of die van een Frans café in de jaren vijftig die getroffen wordt. En soms klinken zelfs de middeleeuwen door. En steeds blijft het verrassend, nieuw, bijna avantgardistisch op een toegankelijke manier. Dit is misschien wel de beste folkband die er momenteel op de wereld rondloopt.

Overdreven? Luister naar Marcel!

Antoine Légat - Goe Vollek, 2008 3

Het is onbekend waar Wouter Vandenabeele de energie vandaan haalt om, naast alle andere projecten waarmee hij bezig is, ook zijn geesteskind Olla Vogala in goede banen te leiden. Deze groep moest al lang een instituut zijn. Het heeft iets om vanuit de positie van underdog, als rasechte “flibustiers” te kap’ren te varen. Comfortabel is anders.

Er kwam voor “Marcel” veel talent bijeen. Tien uitstekende muzikanten en twee prima zanger(e)s(sen), Soetin Baptist en Ludo Vandeau. “Marcel” is het behoorlijk surrealistische verhaal van een vis, die niet toevallig dezelfde voornaam heeft als de Dadaïstische kunstenaar Marcel Duchamp. Maar “Marcel” staat vooral voor vijftien parels van Wouters hand. De occasionele poëzie komt o.a van Gerardt ‘TZand, een uitstekende keus. Drie andere liederen, waaronder het Franse Achille (Aline Janssens), hebben dezelfde extreme soberheid, verwekken een gelijkaardig gevoel van aliënatie. Toch is deze muziek hartverwarmend.

Grote momenten vinden we “La Luna” (op uitgepuurde poëzie van Peter De Rop) en “Epiloog” (November), stukken waarin Soetkin de sterren van de hemel zingt. Wat ze presteert op het einde van “Al Die Woorden Heb Ik Gestolen” is pure Savina Yannatou en dat is een groot compliment.

Met dank aan de opnames van Geert De Waegeneer en de visie van platenbaas Michel Van Achter!

Frédéric Gerchambeau - Ethnotempos 39

Déjà un groupe avec un nom à coucher dehors qui intitule un de ses albums Marcel, ça semble ne pas faire très sérieux. Et quand on sait que le nom du groupe, OLLA VOGALA, veut dire « tous les oiseaux » et que ledit Marcel est un personnage fasciné par l'évolution de tous les poissons à travers les âges, fascination qui tourne à l'obsession, on se dit qu'on a franchement raison d'en rester là de cette histoire. Et pourtant la vérité est qu'OLLA VOGALA est un groupe sérieusement talentueux et que Marcel est une nouvelle preuve qu'il n'est pas considéré comme l'un des plus prestigieux de Belgique pour rien.

Il faut avouer qu'OLLA VOGALA n'est pas une formation ordinaire. D'abord elle ne compte pas moins d'une quinzaine de membres permanents et elle s'aventure de plus dans tous les styles. Que ce soit le jazz ou le folk, le tango, les musiques du monde ou le néo-classique, rien ne lui fait peur. Bien sûr, l'instrumentation est à l'avenant. Outre des violons, trompettes, sax et clarinettes assez habituels, il y a aussi une viole de gambe, un accordéon diatonique, un oud, une vielle à roue et une cornemuse. Et comme si une quinzaine de membres lui semblait un chiffre un peu juste, elle ne cesse d'inviter des musiciens de renom au gré des albums ou des concerts. Résultat, OLLA VOGALA, groupe flamand basé à Gand et fondé par Wouter VANDENABEELE, écume les scènes les plus en vue de la Belgique avec une réputation quasi-mythique.

La formation a cependant eu des débuts très modestes. Au commencement, c'est-à-dire en 1997, elle n'était qu'un sous-produit, si je puis dire, du collectif gantois OKO FON BIO, spécialisé dans l'accompagnement musical des films muets. Atteindre le stade de l'autonomie et de la reconnaissance prit donc un peu de temps. Cependant, dès le départ, le caractère original et farouchement libre d'OLLA VOGALA éclata. Encore fallait-il que le groupe croie à son concept de base assez longtemps pour que le succès vienne. Il faut dire que mélanger continuellement chansons médiévales, musique de chambre, bourrées auvergnates et mélodies arabes peut autant dérouter le public que l'enthousiasmer. A présent, OLLA VOGALA n'a plus rien à prouver de sa valeur, atteignant même le stade officieux mais assez réel d'institution. Et c'est tant mieux, car quel autre groupe pourrait sinon nous chanter a cappella des recettes de cuisine en latin avant de se lancer dans une improvisation instrumentale autour d'un sitar indien ?

Encore une fois, dit comme cela, tout cela sent un peu la farce ou l'esbroufe érigée en système. Mais il suffit d'écouter OLLA VOGALA pour convenir qu'il s'agit plutôt là de virtuoses, chacun dans son genre, ayant décidé une bonne fois pour toutes de ne plus se conformer aux barrières qu'on met habituellement entre les styles afin de faire de tous les styles un vaste style global.

Et c'est ce qu'on trouve dans Marcel, une musique jouée et chantée à la perfection mais dans une fusion des genres telle qu'elle confine à la réalisation l'air de rien d'une véritable Babel musicale. On perçoit aussi dans Marcel comme une sorte de retour en filigrane à la musique de film, sauf que ce film est à rêver, tantôt drôle, tantôt triste, mais toujours absolument superbe

Magazin für Folk, Lied und Weltmusik

Der Belgische Geiger Wouter Vandenabeele hat für seine Folkbigband "Olla Vogala" ein Konzeptalbum geschrieben, in dem es vor allem um Fische geht. Musikalisch ist das Album deutlich chansonhafter und weniger weltmusikalisch als die Vorgänger Olla Vogalas, aber wieder voll schräger und/oder eingängiger Ideen.

Louis Behre - crossingborder.nl

Those of you that think you've heard it all when it comes to folk music should take a listen to Olla Vogala. This band plays unmistakable folk yet with an innovative mix of jazz, minimal music and world music from every corner of the globe. Front man Wouter Vandenabeele pulled together a diverse cast of musicians from various backgrounds and influences who collectively guarantee an incredible soundfest. At Crossing Border Olla Vogala will introduce their album Marcel, a partially instrumental concept-CD based on a fantasy-fish creature with the same name...sounds intriguing doesn't it?

Louis Behre - crossingborder.nl

Wie denkt folkmuziek van haver tot gort te kennen, moet eens naar Olla Vogala luisteren. Zij brengen onmiskenbare folk, maar tegelijkertijd is het een vernieuwende mix van jazz, minimal music en wereldmuziek uit alle windstreken? De band rondom Wouter Vandenabeele bestaat uir een wisselend aantal musici. Samen staan ze garant voor composities die dan weer spanning, dan weer de lichtvoetigheid van mediterrane sferen oproepen. Dit jaar laat Olla Vogala ons kennis maken met 'Marcel', een deels instrumentale concept-cd rond een gelijknamig visachtig fantasiewezentje ... klinkt intrigerend!

Mixed, n°7

Folk, jazz, klassiek, middeleeuwse muziek, Arabisch, Franse chanson. Violist Wouter Vandenabeele en zijn muzikanten verweven het allemaal met elkaar. De laatste cd "Marcel", in veertienkoppige bezetting en met zangeres Soetkin Baptist, klinkt wat Vlaamser zonder de brede kijk op de wereld te verliezen.