• Home
• Catalogus
• Over ons
• Links
• Radio

Français
English

Présentation

Compositions personnelles aux influences multiples de Jonathan de Neck et de Sophie Cavez - deux accordéons diatoniques - les guitares d'Emmanuel Baily, les nombreuses percussions de Jo Zanders (darbouka, pandeiro, udu, cajon...) et la contrebasse de Vincent Noiret entremêlent des paysages sonores variés.

Deux surprises grâce à deux invités : l'harmonica de Steven De Bruyn et la voix de Karoline de la Serna.

Voorstelling

Dazibao mag dan voortkomen uit de Vlaamse neo-folkboom (Sophie speelt tevens in Urban Trad), de subtiele gelaagdheid en de spankracht van hun composities tillen deze muziek daar mijlenver bovenuit. Razend knap om het dan nog zo luchtig en bijna terloops te laten klinken.

Dazibao is niet minder dan de nieuwste sensatie. Techniek (het ongelooflijke samenspel in een aantal stukken!), vlotte melodieën (allemaal eigen werk!), avontuurlijke combinaties op de as België-Zuid Spanje-Noord-Afrika en bovenal een niet te stuiten spelplezier. Live kun je dit laatste natuurlijk nog beter evenaren maar zelfs op cd kun je het niet ontkennen.

Ze speelden zich reeds in de kijker op Sfinks, het grote podium van Dranouter festival, Festival d'Art de Huy, Festival de Saint Chartier (FR) en nog veel meer in Belgie en in het buiteland (Portugal, Spanje,...) Betere referenties kun je toch niet wensen.

Op de nieuwe cd "E 40" zijn er twee gasten uitgenodigd: Steven De Bruyn, harmonica speler (wel bekend van El-fish en The Rhythm junks) en een fantastische zangeres Karoline de la Serna, die zorgt voor atmosferische stemmen.

Presentation

Dazibao's music is hard to specify as it approaches a festive 'euro-oriental' folk atmosphere. The successful fusion of Sophie Cavez and Jonathan de Neck diatonic accordions' intermixes emotions of an extraordinary journey.

Nacreous buttons and bellows create a dance universe and a voluble listening. At the centre of this acoustic universe experienced personalities evolve in already proven paths.

This project has already been polished up (Dranouter folkfestival, Flagey, Euritmix, Festival de Saint-Chartier, Bozar, Festival d'art de Huy...) with Dazibao's first album 'Alma'. It was born from an encounter of the diatonic accordions crossbred with some Flamenco touches and eastern resonances with slight arabesques and impaired rhythms of the Balkans of Karim Baggili's guitar. All this sustained by the numerous percussions (darbouka, pandeiro, udu, cajon,...) of Jo Zanders.

Dazibao is now presenting a brand new repertoire with the release of its second album 'E40'! With Emmanuel Baily at the electro-acoustic guitar and Vincent Noiret at the double bass. A fresh and original quintet where music means pleasure. Dazibao amazes, breaks the rhythms, knows how to reinvent itself in a single song. Diatonist seeds' to expose in the wind

zaiakvzw - folkroddels.be

DAZIBAO brengt binnenkort een tweede album "E40" uit! Met een beetje verandering in de lucht! Met 2 gasten: Steven De Bruyn (harmonica bij The Rhythm junks, Bart Peeters, El Fish,...) en Karoline de la Serna (zang)

CD Voorstellingen:
21oktober om 16u in GENT, De Centrale
3 november om 20u in BRUSSEL, Muziekpublique
Op myspace kom je alles te weten!

Wat bezielt vijf begenadigde muzikanten uit België om zich 'muurkrant' te noemen? Al doen ze dat in het Chinees, feit is dat er aan hun muziek geen woord te pas komt. Wel is er een fascinerende dialoog tussen de diatonische accordeons van Sophie Cavez en Jonathan de Neck, die door de percussie van Jo Zanders, de gitaar van Emmanuel Baily en de contrabas van Vincent Noiret vernuftig van interpunctie wordt voorzien.

Dazibao mag dan voortkomen uit de Vlaamse neo-folkboom (Sophie speelt tevens in Urban Trad), de subtiele gelaagdheid en de spankracht van hun composities tillen deze muziek daar mijlenver bovenuit. Razend knap om het dan nog zo luchtig en bijna terloops te laten klinken.

Dazibao is niet minder dan de nieuwste sensatie. Techniek (het ongelooflijke samenspel in een aantal stukken!), vlotte melodieën (allemaal eigen werk!), avontuurlijke combinaties op de as België-Zuid Spanje-Noord-Afrika en bovenal een niet te stuiten spelplezier. Live kun je dit laatste natuurlijk nog beter evenaren maar zelfs op cd kun je het niet ontkennen.

Ze speelden zich reeds in de kijker op Sfinks, het grote podium van Dranouter festival, Festival de Saint Chartier (FR) en nog veel meer in België en in het buiteland (Portugal, Spanje,...) Betere referenties kun je toch niet wensen.

Op de nieuwe cd "E 40" zijn er twee gasten uitgenodigd: Steven De Bruyn, harmonica speler (wel bekend van El-fish en The Rhythm junks) en een fantastische zangeres Karoline de la Serna, die zorgt voor atmosferische stemmen.

Henk - Waardering 9 - folkforum.nl

Dazibao bevestigt klasse

Op E40 klinken de eigen folky composities van de Belgische topformatie Dazibao nog immer spannend, origineel, avontuurlijk en subtiel. Het vertrek van ud- en gitaarspeler Karim Bagili heeft de sound echter veranderd. Als spil van het Dazibao-geluid vormen de twee diatonische accordeons van Jonathan de Neck en Sophie Cavez nog steeds een soort siamese tweeling. Maar de exotische kleur van Bagili's spel op het debuutalbum Alma ('05) is ingeruild voor een jazzy Europese tint. Met name bepalend daarbij is de Tootsy mondharmonica van gastmuzikant Steven de Bruyn.

Waar met het verlies van Bagili's korthals luit de Arabische trekjes verdwenen zijn, pikt de nieuwe gitarist Emmanuel Baily wel nog iets van diens akoestische flamenco op, maar dat staat in de schaduw van Baily's rocky accenten en begeesterde effecten op elektrische gitaar. Nog een opmerkelijk verschil: waar Cavez, de Neck en Bagili op Alma hun stemmen sporadisch als extra instrument gebruikten, zorgt nu de professionele zangeres Karoline de la Serna voor nóg indringender atmosferische vocalen.

Gebleven is het inventief speelse (maar nu ook soms wat steviger) spel van Jo Zanders op allerhande percussie, zoals derbouka, pandeiro, udu, cajon, belletjes en bekkens. Het muzikale stuwende contrabasspel van Vincent Noiret heeft een grotere rol gekregen. Op Alma was hij nog gast, nu is Noiret vast lid van de band.

Een goed voorbeeld van Dazibao's vernieuwing is het bezielde dialoog in Côte Ouest tussen een uitfreakende mondharmonica en een heerlijke wa-wa-elektrische gitaar bij een groovy contrabas. Hoewel E40 zeker zijn speelse lichtvoetige momenten kent, is de muziek zeker niet minder gelaagd dan op Alma. Het nummer Cactus Loco is zo'n voorbeeld van geraffineerde multi-gelaagdheid. Je hoort twee verschillende accordeonlijnen (met daarbij ook nog zowel percussieve als lyrische accordeonbassen) + spannende percussie + dito snaren. Daaroverheen zoeken een jazzy mondharmonica en bezielde vocalen ieder hun eigen weg. Van sensibel in elkaar grijpend waaiert dat beklemmend avantgardistisch uit, om uiteindelijk weer terug te keren tot de melancholie van een eenzame mondharmonica.

Prachtig, de verstilling van die mondharmonica. Dit album mag dan iets steviger klinken dan het vorige, het op tijd aanbrengen van rustpunten en dromerige momenten in alle hectiek behoort nog steeds tot Dazibao's sterke kanten. Zoals de mondharmonica voor verstilling zorgt aan het eind van Côte Ouest, doet een gevoelige accordeon dat aan het begin van L&V, doet de contrabas dat bewogen in Les Survivants en de elektrische gitaar met dissonantjes in Sylvie.

Dazibao is nog altijd niet een twee drie te doorgronden. Bij elke draaibeurt doe je nieuwe ontdekkingen. Toch vind ik Dazibao na het vertrek van Bagili minder pretentieus klinken. Het eerste nummer Cheesy Mum begint al meteen vrolijk met olijk over elkaar buitelende accordeonnootjes. Dansbaar zijn bijvoorbeeld ook Batman (cercle) en La flûte à six schtroumpfs, een soort medley die je via een jigue leidt naar iets latijns-amerikaans en via flamenco naar een tovercirkel.

Waren op Alma nog de meeste composities van de hand van Cavez, nu zijn zes van de negen nummers geschreven door De Neck. Het album is geproduceerd door Michel van Achter. Op www.myspace.com/dazibaofolk zijn momenteel drie nummers te beluisteren: Cheesy Mum, Côte Ouest en Cactus Loco.

Roger Quaedvlieg - 3voor12lokaal.vpro.nl/

Alma, de eerste cd van de Belgische Folk band Dazibao, kreeg in 2005 lovende kritieken in Frankrijk, Nederland, Engeland en Spanje. Ook in het Rabotheater in Hengelo werd deze energieke, avontuurlijke en meeslepende folk destijds positief onthaald. Reden genoeg om de band twee jaar later bij de voorstelling van hun tweede cd, E40, weer in Twente uit te nodigen, dit keer in de Roef in Enschede.

De naam van het album is een referentie aan de gelijknamige snelweg in België. De bandleden wonen verspreid over heel België en leggen dus de nodige afstanden over de E40 af voor repetities in Gent. Maar zondag bleek duidelijk dat dit geen belemmering hoeft te zijn voor een band om een hecht en strak geluid neer te zetten. Oke, gitarist Emannuel Baily moest af en toe even spieken op een blaadje en was een enkele keer de weg (E40?) kwijt, maar mag het? Hij is pas 4 maanden bij de band en de muziek van Dazibao is bepaald niet eenvoudig. Uit het algehele niveau van zijn spel werd wel duidelijk dat het helemaal goed gaat komen! Ook bassist Vincent Noiret blijkt een goede aanwinst voor de band. Met zijn baspartijen legt hij samen met Zanders een solide basis neer voor de andere leden en zorgt met zijn strijkstok en af en toe een solopartij voor een mooie afwisseling in het bandgeluid.

Met hun diatonische accordeons betoveren Sophie Cavez en Jonathan De Neck je met meeslepende en melancholische tonen, afwisselend solerend en soms haast duellerend met hun instrument. En wie denkt dat een accordeon een saai instrument is voor overjarige jodelaar-begeleiders heeft duidelijk niet de uitvoering van "Suzanette" (1e album Alma) van afgelopen zondag meegemaakt. Wist u bijvoorbeeld dat een accordeon ook kan janken en hijgen?

Ook Jo Zanders, één van de meest gevraagde percussionisten van België maakte zondag overduidelijk waar hij deze status aan verdient. Een tamboerijn met een klein splashbekken brengt een soort elektronisch snaregeluid voort, de cajun vervangt een complete ketelset en dan is zijn tamboerijnspel nog niet genoemd. Alleen deze man is al genoeg om een heel optreden geboeid toe te kijken en te luisteren.

De muzikanten krijgen ieder de ruimte om hun partijen te spelen, maar de instrumenten sluiten goed op elkaar aan en er staat duidelijk een hechte band die plezier beleeft aan het samen musiceren. Tel daar een aantal uitgebalanceerde en spannend klinkende composities bij op en het geheel wordt een uiterst smakelijk recept, kortom Dazibao is een absolute aanrader!

Het publiek bestond afgelopen zondag echter uit ca. 30 mensen, wat een schamele opkomst genoemd mag worden. Niets ten nadele van de Folkclub Twente die ons met louter vrijwilligerswerk dit soort juweeltjes voorschotelt, de dertig toeschouwers van zondag waren hen dankbaar! Maar een band van deze klasse verdient een grotere en sfeervollere zaal ... zonder het geluid van vallende petflessen in een subtiele intro of het gerammel van koffiekopjes uit het café naast de zaal. Door onwetendheid hebben velen een mooi concert gemist ... maar gelukkig spelen ze op 23 februari 2008 op het Fidder Folkfestival te Zwolle. Zie dat u hen dit keer niet misloopt!

Ethnotempos n°36

Le second album de DAZIBAO, E40, vient de sortir chez Homerecords.be

Réappropriations très personnelles d'influences folkloriques européennes et orientales.

Gerald Van Waes - www.psychedelicfolk.com

Dazibao, which is the Chinese word for wallpaper, is an instrumental group who delivers a more vivid world than just wallpaper music. One of its members, Sophie Cavez is formerly known from post folk-rock band Urban Trad. The expression more is that of a contemporary journey through lots of styles, rhythmical tunes and known dance forms, almost like but also more creative than that, as if under the form of a slowed down potpourri.

The music is played by diatonic accordion dialogues, jazzy bass, acoustic guitar and a mostly very much dissolving-into-the-swing percussion. It is rhythmically changing from a jazzier to a more folky, to a more tango-like swing, depending on the themes, mostly led by the accordions. Favourite track of mine is "La Flûte à six schtroumps" with Middle Eastern hand percussion and vocals by Sophie Cavez.

At first I wasn't so sure of the real purpose why the group took this journey to these different styles, but it is the three formerly mentioned swing that keeps all the aspects and tunes well structured, fluently and logically together.

Geoffroy Herens - La Dernière Heure

E40, l'autoroute folk de Dazibao

Le groupe co-fondé par la Dionnaise Sophie Cavez sort son deuxième album.

DION-VALMONT Il est là ! Plus de deux ans après Alma, Dazibao sort enfin un deuxième album. Voilà qui devrait réjouir tant les amateurs de folk que les habitants de Dion-Valmont, le village de Sophie Cavez, fondatrice du groupe avec Jonathan De Neck. Deux accordéonistes entourés de Jo Zanders (docteur es percussions s'il en est) et de deux nouveaux, à savoir Emmanuel Baily (qui remplace Karim Baggili aux guitares) et Vincent Noiret (une des contrebasses les plus réputées).

Le titre de ce CD ? E40. Un choix somme toute logique. "C'est la toile d'araignée qui nous relie tous", expliquent Jonathan et Emmanuel. "Nous sommes de Liège, Sophie est souvent à Gand, Jo à Louvain et Vincent est obligé de l'emprunter pour nous rejoindre. Sans l'E 40, nous serions mal !"

C'est donc sur une autoroute de notes et d'airs entraînants que Dazibao invite ses fans et ceux qui ne le seraient pas encore. En précisant bien que E40 (sur le label homerecords.be) marque une évolution. "Nous avons tous changé avec le temps", précise Jonathan, compositeur de la plupart des plages, à l'inverse d'Alma où c'était Sophie qui avait produit le plus. "Via nos divers projets parallèles, nous avons appris, subi des influences... Mais c'est toujours aussi difficile de nous mettre une étiquette musicale."

Au niveau des titres, la manie de trouver des noms sans rapport avec la composition mais faisant office de sympathiques hommages à des proches est toujours là. Ainsi, Cheesy mum fait référence à la mère de Jonathan, fermière de son état et fabricante de fromage. La danse du bonze se rapporte au filleul de ce dernier. Sans parler de Batman, L & V, Côte Ouest... Quant à La flûte à six Schtroumpfs, il est de Sophie. "Mais je ne dirai pas à quoi elle fait allusion", prévient-elle en souriant. "C'est personnel."

Reste maintenant à se complaire dans l'écoute de l'album dans l'attente de concerts qui gagnent à être vécus, à commencer par celui de samedi à Bruxelles. "Nous serons aussi à l'église de Vieusart le 29 février", prévient Sophie. "Ça va être bien. Le son sera bon. Et il y aura plus de place que dans la salle de l'Amitié de Chaumont. À part ça, comme d'habitude, nous n'avons pas de date dans la province ou en Région wallonne..." Aux centres culturels et organisateurs d'événements de pallier ce manque. D'urgence.

Geoffroy Herens Voir le site Internet www.myspace.com/dazibaofolk.

Désormais à cinq, les membres de Dazibao n'en ont pas moins sorti un deuxième album toujours aussi folk et plaisant à écouter. (JAN KEIRSE)

Jean-Luc Matte - Infosmumuses

Si vous avez déjà leur premier CD ou si vous les avez vus en concert, vous savez que Dazibao est un groupe belge bâti autour des diatos de Sophie Cavez et Jonathan de Neck. Et pourtant, à l'écoute de ce second opus, on n'a vraiment que rarement l'impression d'entendre deux diatos : jouent-ils en unisson parfait ou bien à tour de rôle, ou encore l'un la main gauche et l'autre la droite ? Cela reste un mystère pour moi et il ne me reste plus qu'à les voir en concert pour mieux comprendre.

Karim Baggili, trop occupé par ses propres projets musicaux, ayant quitté le groupe après le premier CD, le quartet est devenu non pas un trio. mais un quintet, avec l'arrivée d'Emmanuel Baily aux guitares et de Vincent Noiret, à la contrebasse naturellement. Les percussions sont toujours tenues par Jo Zanders qui alterne d'une part le jeu sur batterie, dans un style plutôt jazz, discret et inventif, davantage en douceur sur les cymbales que sur les tambours, et, d'autre part, le maniement de diverses percussions également bien adaptées aux sonorités du groupe et toujours avec recherche et discrétion. Guitares et contrebasse complètent fort bien les accompagnements et permettent aux diatos de s'exprimer, tout en disposant, de temps à autre, d'espaces d'expression propres.

Sophie Cavez et Jo Zanders nous ont offert récemment l'album à danser " Luna " avec leur groupe KV express, Dazibao est résolument d'une inspiration différente, même si on y retrouve certains accents : si la référence aux musiques traditionnelles est toujours bien présente dans ces diverses compositions, il s'agit ici de musique à écouter, loin de la rigueur de la structure AABB des morceaux à danser, avec une liberté dans les tempos, avec des chorus et également des pauses pour respirer, des changements d'ambiance, des moments plus contemporains, surtout lorsqu'interviennent les deux invités, Steven de Bruyn à l'harmonica particulièrement et également Karoline de la Serna au chant.

Mais rassurez-vous, si vous avez un peu de mal avec les musiques expérimentales, ces épisodes ne durent jamais très longtemps et le style mélodique revient rapidement, au sein de ces mêmes plages.

Le Canard Folk n°276

Second cd emmené par les accordéonistes-compositeurs Sophie Cavez et Jonathan De Neck, toujours avec l'excellent percussionniste Jo Zanders, mais cette fois avec Emmanuel Bailly aux guitares et Vincent Noiret à la contrebasse, ainsi que deux invités (voix et harmonica).

Le titre un peu curieux, guère engageant (embouteillages, pollution, bruit, accidents, ...) ne présage de rien, heureusement. Original et diversifié, ce cd clairement influencé par des traditions européennes et un brin orientales nous offre un panorama de mélodies et d'ambiances où les deux accordéons s'entrelacent intimement et discrètement.

Arrangements personnels et bien construits, une rythmique parfois complexe, de la place pour quelques brefs solos, des variations de tempo : cet ouvrage qui ne pense pas à vos pieds est certes agréable aux oreilles.

Georges Tonla Briquet - mazzmusikas

Het is niet altijd zo dat er uitzonderlijk gemusiceerd wordt omdat vijf topmuzikanten een groep vormen. Bij Dazibao is dat echter wel het geval. En hoe.

Sophie Cavez (diatonische accordeon), Jonathan De Neck (diatonische accordeon), Jo Zanders (percussie), Vincent Noiret (bas) en nieuweling Emmanuel Baily (gitaar, vervangt ud-speler Karim Bagili) leveren met E40 een meer dan boeiende instrumentale plaat af die niet alleen opvalt door de frisse aanpak maar vooral door het meesterschap om elk nummer om te toveren tot een apart verhaaltje.

Dit heeft natuurlijk veel te maken met de aandacht die ze besteden aan details. Côte Ouest met een bijdrage van Steven de Bruyn is daar een prachtig voorbeeld van, net als het open bloeiende Cactus Loco en het onheil-spellende La Flûte à Six Schtroumpfs.

E40 is weer een karaktervolle cd van het kwaliteitslabel Homerecords.be.

ND - Stage n°148

Dazibao is een, volgens hun MySpace vanuit Gent opererend, maar hoofdzadelijk Franstalig, folkkwintet ('E40' werd gemaakt met de steun van WBM, ofte Wallonie Bruxelles Musiques en de Franse Gemeenschap in ons land). 'E40' is al de tweede cd van deze verfrissende groep ronde accordeoniste Sophie Cavez die we o.m. al kennen van bij Urban Trad.

Het zijn dan ook de twee diatonische trekzakken van Cavez en Jonathan De Neck die hier de boventoon voeren wat Dazibao behoorlijk folk maakt, al wordt geen enkele invloed geschuwd, en waaien er sferen voorbij die zo uit de jazz, tango, Balkan of Spaanse muziek lijken geplukt. Daarvoor zijn natuurlijk ook de flamencostylings van gitarist Emmanuel Bailly, het cajon-spel van percussionist Jo Zanders en de mooie jazzy klank van Vincent Noiret's contrabas verantwoordelijk. Ook de inbreng van gasten als zangeres Karoline de la Serna en de even uitzonderlijk als altijd geïnspireerd spelende mondmuziekmeester Steven De Bruyn verbreden het spectrum enorm.

De eerste cd 'Alma' werd in dit blad al als een voltreffer omschreven , hun tweede moet daar zeker niet voor onderdoen. Dit is internationale klasse, met visie en uitmuntend spel. Het enige minpuntje is de knullig uitgevoerde hoes, zowel grafisch als qua fotografie. Jammer, want het geheel verliest daardoor heel wat uitstraling die de muziek wel heeft.

Dries Delrue - New Folk Sounds, n°115

Basis van deze hervormde Dazibao blijven Sophie Cavez en Jonathan De Neck, beiden op diatonisch accordeon. Zij zijn ook de auteurs van de instrumentale muziek op deze plaat. Van de negen muziekstukken, goed voor driekwart uur luistergenot, zijn er zes gecomponeerd door De Neck, drie door Cavez. Jo Zanders op percussie, Emmanuel Baily op gitaren en Vincent Noiret op contrabas zijn de andere drie leden van de groep.

De cd-titel "E40" verwijst wellicht naar het ganse gebied waar deze groep optreed. Deze autoweg dwarst immers alle gewesten en gemeenschappen van het Belgisch koninkrijk en dat doet ook Dazibao. De muziek op deze schijf is erg geconstrueerde muziek om naar te luisteren, vol subtiliteiten waarvan je er bij elke beluistering weer andere hoort. Dat maakt deze cd tot een boeiende luisterplaat. Een nummer waarbij de creativiteit van de groep sterk naar voor komt is "Cactus Loco". Op de vrije repetitieve klanken van de accordeons wordt een rijk slagwerk gezet en twee gastmuzikanten, mondharmonicaspeler Steven De Bruyn en zangeres Karoline de la Serna, weven er vrij jazzy klanken doorheen.

Steekt er wel eens een dansnummer tussen, zoals "Batman", de essentie van "E40" is moderne luistermuziek, gespeeld door jonge, begaafde musici.

jak - folkroddels.be

Ruig én subtiel (CD)

Als we 'DAZIBAO' horen en we zouden aan een willekeurige folkroddelsbezoeker vragen aan wie of wat ze denken zouden heel wat de naam 'Sophie Cavez' aangeven. Deze mooie dame is namelijk prominent aanwezig in de Vlaamse Folkscene en is behoorlijk populair (ze haalde hier op FR trouwens de titel 'meest sexy Belgische muzikante' binnen. Het zou echter verkeerd zijn om DAZIBAO een nevenproject te noemen van de URBAN TRAD- en KV-EXPRESS-accordeoniste, en wel om verschillende redenen. Ten eerste was Dazibao er al lang voordat ze bij Urban Trad begon te spelen. Van de balgroep KV-EXPRESS was toen trouwens nog geen sprake. Ten tweede is Dazibao een echte groep, met inbreng van alle groepsleden. De nummers worden weliswaar geschreven door de twee accordeonisten (op deze tweede plaat is het in tegenstelling tot de eerste Jonathan De Neck die het leeuwendeel van het componeerwerk voor zijn rekening nam), maar de rol van de andere muzikanten is ook zeer belangrijk.

Als we de muziek vergelijken met de eerste plaat zien we een evolutie. De eerste plaat kon nog omschreven worden met trefwoorden als 'Didier Laloy' (de lesgever), 'Flamenco' en 'Oosterse muziek'. Hun nieuwe muziek klinkt vaak ruiger, en tegelijk ook speelser. Die verandering is enerzijds te verklaren door een muzikantenwissel. Flamenco-gitarist en luitist Karim Bagili is er immers niet meer bij. Eerst werd nog geëxperimenteerd met een andere uitstekende flamenco-gitarist, Myrdinn De Cauter, maar al gauw werd gekozen voor Emmanuel Baily. Ook hij weet de flamencosnaren te beroeren, maar pakt al even vaak elektrisch uit.

Een tweede verklaring voor de muzikale evolutie is natuurlijk dat de muzikanten niet stil gezeten hebben, gretig om zich heen gekeken hebben en zelf in een aantal andere projecten gespeeld hebben.

Ik moet bekennen dat - toen ik de opener 'Cheesy Mum' hoorde - ik luidkeels verklaarde dat dit nummer geïspireerd moest zijn op het accordeonspel van Janick Martin (van de groep HAMON MARTIN). Het nummer doet immers zeer Bretoens aan (ik zou het catalogeren als een ridée in 6) en toevallig speelde Sophie in het najaar een aantal concerten met Martin. Ja ja. Schijn bedriegt. Het nummer werd immers niet door Sophie maar door Jonathan geschreven. In elk geval valt er niet te ontkennen dat balmuziek een inspiratiebron is geweest. Ik wil er wel meteen bij vertellen dat dit geen bal-cd is. Er staat nergens in het CD-boekje ook maar één verwijzing naar een danstype. En 'Batman' moge dan een tovercirkel zijn die ook de cd van KV Express siert, het arrangement is hier helemaal niet dansgericht. Dit, dames en heren, is gewoon heerlijke luistermuziek. Er worden geen teksten gezongen (de schaarse zang is non-verbaal). Toch is de muziek ongemeen boeiend. De afwisseling van sfeer, ritme en instrumenten zorgde ervoor dat het puntje van mijn stoel serieus begon te verslijten.

De contrabassist Vincent Noiret (die we o.a. ook kennen van AMORROMA) was op de vorige CD gastmuzikant. Nu maakt hij volwaardig deel uit van de groep. Zijn groovy spel draagt zeker bij tot de meer jazzy klank van de groep. Van groovy gesproken. Op twee nummers komt Steven De Bruyn op zijn mondharmonika('s) meegrooven. Voor wie de man niet zou kennen: in België zijn er niet veel die de Toots-toets kunnen doorstaan, maar bluesy De Bruyn is er dus één van. Hij speelt o.a. Bij EL-FISH en THE RHYTHM JUNKS en heeft een collectie van honderden mondharmonika's. Van groot tot klein, van chromatisch tot diatonisch. Op de plaat van Dazibao gaat hij o.a. op schitterende wijze in de clinch met gitarist Baily op de scottisch 'Côte Ouest'.

Een andere gaste is Karoline de la Serna. Ook zij laat zich van haar beste kant zien. Haar dreigende stem in 'Cactus Loco' (net na het liefelijke maar ritmisch zeer complexe 'Sylvie') zorgt voor een zoveelste kippenvelmoment.

Kortom: een topplaat!

Fidder Folk Festival verslag door Holly Moors

Dazibao, de absolute toppers van de avond waren vijf Waalse jonge muzikanten, die ook al met een bijzonder onwaarschijnlijke combinatie de meest fantastische muziek weten te maken. Twee diatonische accordeons, een staande bas, een elektrische jazzgitaar en een superieure percussionist. Wat zijn ze jong, maar potverdomme wat zijn ze goed. Ge-wel-dig!

Jonathan de Neck en Sophie Cavez waren met hun diatonische accordeons en hun fantastische samenspel de absolute toppers van de avond. Hier werden de grenzen van de folk weer eens stevig opgerekt, door een jazzy aanpak, een rockhouding en een aantal magnifieke composities die subliem werden uitgevoerd. Spannend en mooi. Geweldig dat ze nog zo jong zijn, dan kunnen we nog heel wat van ze verwachten!

Lars Fahlin - Lira n°1 2008

Euro-Orientalisk Resa.

Den Belgiska gruppen Dazibao har ett omedelbart och personligt sound. Ledda av två durspel, framför de egna franko-belgiska kompositioner med en intensiv mix av flamenco, tango, Orienten samt tongångar och rytmer från Balkan. E40 är deras andra album, som i sin tur är en utveckling från deras första skiva.

Samspelet mellan Sophie Cavez och Jonathan de Necks dragspel är moget, säkert, ibland till och med lite vågat. Emmanuel Bailys gitarr svarar för en stor del av flamencon, men bidrar även med rockigare partier medan Jo Zanders slagverksarsenal portionerar ut extra kryddaccenter från Öst-europa och Främre Orienten. Vincent Noiret fullbordar kvintetten med sin följsamma, jazziga ståbas. Steven de Bruyn gästar med suggestivt munspel på två spår: ruffigt bluesiga Cote oust och den mörka, suggestiva Cactus loco.

De folkliga rötterna tas här en närmast grunge-artad form som känns både fräsch och originell.

Ton Maas - de Volkskrant (NL)

Sinds wereldmuziek niet meer uitsluitend afkomstig hoeft te zijn uit landen buiten Europa, is de grens met folk aan het vervagen. Op festivals voor wereldmuziek staan soms artiesten die vroeger tot de folk werden gerekend en omgekeerd. Het Groningse Trad.it!, dat zaterdag zijn zesde editie beleefde, is er een goed voorbeeld van. 'Festival for European Roots Music' noemen ze zichzelf en naast typische folk uit landen als Ierland en Engeland klonk er muziek uit Spanje, Italië, Finland, Oostenrijk en zelfs Duitsland.

Trad.it! maakte al meteen om acht uur een verrassende en indrukwekkende start met het Belgische Dazibao, een vijfkoppige formatie rond de diatonische accordeons van Sophie Cavez en Jonathan de Neck. Met een beetje moeite kun je Dazibao nog wel tot de neofolk rekenen - zeker gezien de stijlvormen waarvan de groep zich bedient. Maar de composities van de twee trekzakkers doen qua complexiteit, spankracht en dramatiek eerder denken aan Piazzolla's tango nuevo. Gaandeweg het optreden van Dazibao werden de soundscapes ook steeds experimenteler, mede dankzij de woordloze bijdragen van gastvocaliste Karoline de la Serna.

Het festival eindigde al even fraai, met muziek die pure folk had kunnen zijn, ware het niet dat zangeres Rachel Unthank traditionele liedjes uit haar geboortestreek Northumbria bijna deconstrueert door ze te ontrafelen in trage, ijle melodielijnen, geschraagd door statige pianoakkoorden - niet wat je noemt een typische folkbehandeling. Wat wel behouden bleef, was de ongepolijste emotionaliteit in voordracht waar grote Engelse folkzangers als Martin Carthy en Norma Waterson een patent op lijken te hebben.

De tussenliggende festivalruimte werd gevuld door het meer obligate keltische idioom van de Ier Mairtin O'Connor en de inmiddels wat sleetse folkrock van de Galicische doedelzakdiva Susana Seivane. Heel verrassend bleek de hoempa-hiphopfolk van het jeugdige Duitse kwartet Ulman. Met het heftig dampende brouwsel dat de drie broertjes Uhlman (viool, draailier, trekzak, trombone en fluiten) samen met slagwerker Uli Stornovski creëren, levert de groep een verfrissende bijdrage aan de ontwikkeling van de Europese rootsmuziek. Met nog wat meer aandacht voor variatie in composities en arrangementen zouden ze ook best een uur lang kunnen blijven boeien. Nu leunt het enthousiaste viertal nog iets te veel op het overrompelend effect van hun formule.

De verjongingskuur die het uitvoerend segment van de folkbeweging heeft ondergaan, vertaalt zich bij Trad.it! nog nauwelijks aan publiekszijde. Daar overheerst vooralsnog het grijs. Maar de honderden jeugdige balfolkbeoefenaren die tijdens Folkwoods in Eindhoven sinds enkele jaren in toenemende mate de dansvloer opeisen, vormen wellicht de voorbode van een kentering.

Steven Vanderaspoilden - Goe Vollek, 2008 3

« Ik spel nog het liefst in kleine zalen »

Amper 25 lentes telt ze, en toch is Sophie Cavez al een paar jaar een vaste waarde in de Vlaamse en Waalse folkscene. Met haar diatonische accordeon kan ze zowat alles aan: van dansbare volksmuziek over jazzy luisterprogramma’s tot urban pop-folk. Het afgelopen schooljaar bracht ze namen Jeugd&Muziek heel wat leerlingen de liefde voor de folk bij, deze zomer is ze door een breder festivalpubliek weer op verschillende podia te bewonderen. Wij vroegen en kregen voordien al een privé-audiëntie in haar huidige thuisstad Gent.

Tegenover ons aan tafel zit een mooie, jonge vrouw, afkomstig uit Vlaams-Brabant die enige tijde geleden naar de Oost-Vlaamse hoofdstad verkaste. Ons gesprek verloopt in een haast vlekkeloos Nederlands. Toen we Sophie Cavez drie jaar geleden voor het eerst aanspraken en die beleefdheidshalve in het Frans deden, stond ze erop Nederlands te praten, “om het snel onder de knie te hebben”. Die methode heeft blijkbaar vruchten afgeworpen.

Sophie, verbeter ons als we het fout hebben, maar je bent nogal laat accordeon beginnen spelen, niet?

Inderdaad, ik was 18 jaar toen ik voor het eerst een diatonische accordeon vastpakte, ik ben er nu 25. Ik ben er dus eigenlijk nog niet zo lang mee bezig.

Geen noot lezen

Was het diatonisch accordeon je eerste instrument?

Binnen de folk wel, ja. Ik heb ook wat doedelzak gespeeld, maar dat is beperkt gebleven tot een stage in Borzée en de maanden die er op volgden.(lacht) Toen ik klein was, heb ik ook nog piano geleerd, met een privé-leraar. Die gaf me wel partituren, maar hij speelde alles steeds voor. En ik speelde het dus gewoon na. Ik luisterde meer dan dat ik naar de partituur keek. Dat zorgde ervoor dat ik nog steeds geen noot muziek kan lezen, maar ik heb wel een heel goed muzikaal gehoor gekweekt. Toen ik 14 of 15 jaar was, sprak die klassieke muziek me niet meer aan. Het leek me ook veel te individualistisch: ik zat altijd alleen in mijn kamer te spelen, ik kon er niet mee aan de slag  bij een groep of zo. Enfin, het was echt mijn ding niet. Een paar jaar later, ik zal dan 17 geweest zijn, gingen we samen met een andere familie op vakantie. Die hadden een zoon die diatonisch accordeon speelde. Hij had zijn instrument mee op vakantie en speelde er’s avonds soms wat op. Ik mocht het ook eens proberen en was meteen verkocht. Ik had echt het gevoel dat dit mijn instrument zou worden. Ik ben toen hard beginnen sparen tot ik zelf mijn eerste accordeon kon kopen.

Ben je dan onmiddellijk les beginnen volgen?

Nee. Ik eerst gedurende ongeveer een jaar wat zelfstudie gedaan. In het begin was dat tof, maar omdat ik geen leraar had, verwaterde dat snel, ik begon het wat beu te worden. Tot ik bij toeval een optreden van Didier Laloy meemaakte. De manier waarop hij speelde, vond ik echt leuk. Ik heb dan wat opzoekwerk gedaan, en zo vond ik dat hij een stage gaf in Neufchâteau. Ik heb me toen onmiddellijk ingeschreven. In die tijd ging ik samen met Marinette Bonnert geregeld naar jams bij mensen thuis, wat heel tof was. Ik heb er veel geleerd qua repertoire en speeltechniek. Zo ben ik dus op mijn eerste stage bij Didier Laloy gekomen. Vanaf toen is alles zeer vlug gegaan. Op die eerste stage heeft Didier me gevraagd hem te vervangen bij een zanger die kinderliedjes bracht. Ik kon direct mee op tournee naar Bretagne, samen met Karim Baggili en Frédéric Malempré. Daarna ben ik ook Didier beginnen vervangen bij Urban Trad en is alles een grote stroomversnelling gekomen. Mijn eerste grote folkconcert deed ik meteen met Urban Trad in de grote tent van Dranouter. Nogal surrealistisch, hé?

Intussen ben je voltijds beroepsmuzikant?

Ja, al 4 jaar. Toen ik met accordeon begon, zat ik aan de universiteit. Ik heb mijn muziek nog twee jaar gecombineerd met mijn rechtenstudies, maar toen krijg ik zoveel kansen om te treden, dat ik besloot om me te volledig op de muziek te storten. Ik heb er nog geen spijt van gehad. (lacht) Sinds een jaar beperk in mij muzikale activiteiten wel een beetje. Een paar jaar geleden was ik met verschillende dingen bezig, maar nu focus ik me meer op een beperkt aantal projecten: Urban Trad, Dazibao en KV Express. Dit jaar zijn daar ook heel veel optredens bijgekomen in scholen, voor Jeugd&Muziek en Jeunesses Musicales, met het programma “Folk2day”. Dat breng ik samen met Pieter en Jonas De Meester (van AedO en Magister,ndvr) en Stefan Timmermans (van Madingma, ndvr). Heel leuk om te doen!

Vroeger speelde je onder andere ook in Knopf Quartett, een kwartet met alleen maar diatonische accordeons, samen met Jonathan Deneck, Vincent Ansaldi en Anne Niepold. Bestaat die groep nog?

Goh, weet je, iedereen heeft het nogal druk momenteel. Elk van die muzikanten is met zijn eigen projecten bezig. We hadden ook geen manager, dus moesten we alles zelf regelen en organiseren. Daarvoor ontbrak het ons gewoon aan tijd. Wel jammer dat we niet meer samen spelen, maar wie weet, op een dag… Aan de andere kant: ik doe het nu bewust wat kalmer aan. De voorbije twee jaar waren immers Verschrikkelijk hectisch. Er waren de cd-opnames met KV Express en Urban Trad, er waren heel veel optredens met mijn verschillende groepen en daarbovenop kreeg ik een “Carte Blanche” op het festival van Hoei, waar heel veel kwam bij kijken. Nu ben ik bewust gestopt met het creëren van eigen muziek. Ik componeer al een jaar niet meer, ik beperk me tot het spelen alleen. Dar zorgt momenteel voor een rustiger leven, kwestie van even de batterijen op te laden.

Zul je dan op veel festivals te zien zijn deze zomer?

Met Urban Trad doen we nogal wat festivals aan, veelal buitenlandse (Sophie heeft met de groep van frontman Yves Barbieux een uitgebreide tour door Frankrijk in het verschiet, nvdr). Voor de rest blijft het echter rustig (al is dat relatief: op de MySpace van Sophie staan voor juli en augustus alleen al 17 optredens in de kalender, nvdr). Vorig jaar hadden we een nieuwe cd met Dazibao, in een formule die eigenlijk heel geschikt was voor festivals, maar we kregen geen enkele uitnodiging. Maar het voordeel van iets minder optredens, is dat ik zelf meer als toehoorder naar een paar festivals kan. (lacht)

Is er een groot verschil tussen het spelen bij een groep die bij het grote publiek bekend is, zoals Urban Trad, en het spelen bij een kleinere nicheformatie, zoals Dazibao?

Absoluut. Urban Trad biedt me kansen die ik met mijn andere groepen nooit zou krijgen. We hebben al veel in buitenland opgetreden, op een groot podium, met veel publiek. Alles is ook altijd super goed georganiseerd wat het erg gemakkelijk en comfortabel maakt voor ons, als muzikanten: we krijgen een mail waarin staat waar we optreden, bij aankomst zijn er loges, staat er eten klaar, we hoeven ons nergens iets van aan te trekken, alles wordt voor ons geregeld. Dat is een zeer grote luxe, als je zo kunt spelen. Nadeel is wel dat je zo het contact met de organisatie en het publiek mist. De enige kans die je krijgt om met het publiek te praten, is na het concert, wanneer je cd’s signeert. Maar dan is het eerder de ‘beroemde muzikant’ die wordt aangesproken. Bij de andere groepen gaat het er veel ambachtelijke aan toe, daar moeten we zelf veel meer Voor alles zorgen. Daar staat dan wel tegenover dat de menselijke contacten met organisatoren en publiek veel directer zijn.

De Groepen waarmee je optreedt, richten zich stuk voor stuk tot een heel ander soort publiek. Urban Trad gaat voor de grote bekendheid bij het brede publiek, Dazibao spreekt de liefhebber van luistermuziek aan, mat KV Express speel je pure dansmuziek en Folk2day mikt op de schoolgaande jeugd. Als je nu heel eerlijk bent, wat doe je het liefste van al?

Zonder twijfel Dazibao. De andere zijn ook superleuk om te doen, maar Dazibao heeft iets speciaals. We spelen liefst in relatief kleine zalen, waar we akoestisch kunnen spelen en waar we dicht bij het publiek zitten, zonder barrière tussen het publiek en de muzikanten en meestal met een zeer aandachtig publiek dat echt komt om naar onze muziek te luisteren.

En hoe zijn de reacties bij de schoolvoorstellingen van Folk2day met Jeugd&Muziek? Superenthousiast! Het programma dat we nu brengen, is vooral gericht op 15 tot 18 jarigen en ik sta elke keer weer versteld over hoe goed dat wel “marcheert”.  Bij het begin, wanneer de leerlingen de zaal binnenkomen en daar een accordeon en een doedelzaak zien, zijn ze meestal zeer sceptisch. Maar zodra Stefan Timmermans begint te praten, en zodra ze ons horenspelen – het is nogal energieke muziek die we brengen – worden ze meegesleept en komt hun enthousiasme los. Het helpt natuurlijk dat we zelf ook jong zijn. Saxofonist Pieter De Meester is bijvoorbeeld nauwelijks ouder dan de leerlingen zelf, en zelfs Stefan ziet er nog heel jong uit. (lacht) Heel vaak krijgen we achteraf vragen over hoe ze ook zo’n instrument kunnen leren bespelen. Het doet echt deugdom een nieuwe generatie op de manier te laten kennismaken met moderne folk.

Tot slot nog een eerder ongewone vraag als afsluiter: is het, als muzikant die vandaag met folk bezig is, belangrijk in Gent te wonen?

Het is vooral erg handig. (lacht) Er wonen veel andere folkmuzikanten hier, dus is gemakkelijk om samen te spelen. Er is ook veel te doen. Ik heb twee jaar in Leuven gewoond, weliswaar toen een organisatie als “Folk in Leuven” nog niet bestond. En dus kwamen we, telkens als we wilden uitgaan, steevast in Gent uit. En dus heb ik maar besloten om hier in Gent te komen wonen. Ook al omdat ik toen heel veel voor Boombal deed: dansinitiaties en optredens en zo. Het leukste aan Gent is dat hier zo veel te doen is: in de Vooruit, of de Hot Club de Gand bijvoorbeeld, waar ze zeer goed jazzmuziek spelen. En dan is het plezant dat je overal te voet naartoe kunt. Misschien dat ik later ooit nog verhuis naar een klein dorpje, maar momenteel geniet ik ten volle van Gent als thuisbasis.

CN - Sing Out, Vol 52#1

Two years apart (2005 and 2007) this charts the development of the Belgian quartet - or quintet, as they now are. They're one of those outfits that tends to sail under the radar because they don't play in a single definable style, flitting around instead, but with some truly stunning musicality, both in compositions and execution.With two diatonic accordions there's a wide range of sound (and when they bring in harmonica for a couple of tracks on E40, it gets texturally interesting), and the percussion provides a crisp, moving underpinning to a sound that shifts a great deal.

"Alma", the first of these discs, has a decidedly Mediterranean feel, light and airy, with plenty of input on oud and flamenco guitar by Karim Baggili. There's a sunny brilliance to the music here, notably on "Suzanette" and "Avant-Après", with the former breaking into a very interesting double time section. They seem to be equally at home with all musical styles (although all the tracks are originals), and that's equally true on "E40".

For this disc Baggili has gone, replaced by Emmanuel Bailly, whose guitar work is stunning and varied, both on acoustic and electric, as much for its support, adding layers and shades of sounds, as for his solos, while double bassist Vincent Noiret, who guested on the first disc, has become a full-time member. This time it is Jonathan De Neck who takes the lion"s share of the writing credits, and with that comes a different emphasis, often more toward musette - most certainly heading for more Northerly climes. But De Neck and the other accordionist, Sophie Cavez, shine. If anything, this time it's more of a group effort, with plenty of thought and time spent on the arrangements, which achieve the wonderful balance of being complex but sounding perfectly natural and spontaneous.

With superb playing, and plenty of inspiration, Dazibao may not exactly be folk (although folk and world influenced at times), but they definitely bear repeated listenings.

Magazin für Folk, Lied und Weltmusik

Die fünfköpfige belgische Band Dazibao macht auf ihrem zweiten Album "E40" komplexe Folkmusik mit leicht jazziger Anmutung. Im Mittelpunkt stehen die beiden Akkordeonspieler Jonathan De Neck und Sophie Cavez, die auch alle Stücke geschrieben haben. Musikalisch ergänzt werden sie von Bass, Gitarre und Percussion.

Radnai Rudolf - muszeroldal.hu

A homerecords lemezei kivétel nélkül különleges akusztikus élményt jelentenek a hallgatónak. Ez a lemez sem kivétel ez alól. Az öttagú Dazibao együttes ezen a lemezen két zenésszel (Steven De Bruyn, harmonika és Karolina de la Serna, ének) kiegészülve hallható. Az együttes zenéjét nehéz kategóriába sorolni, talán az "euro-oriental-folk" jelzo írja le legjobban stílusukat. Aki az elso hangokat meghallja a lemezen az nem fog sokat töprengeni a stílus-besorolással, hanem átadja magát a kellemesen áradó hangok élvezetének, elbuvöli a zenészek játékának magas színvonala. Ez az elso lemez valószínuleg csak kezdete egy tehetséges együttes pályájának, amelyhez sok sikert kívánunk. Az együttes neve kínai eredetu a Dazibao szó jelentése nagy karakteres újság. A Dazibao elbuvölte fülünket, szívünket, megérdemli, hogy név szerint is felsoroljuk a tagokat: Sophie Cavez and Jonathan De Neck (accordéon diatonique), Emmanuel Baily (guitare), Jo Zanders (percussions), Vincent Noiret (double bass).