• Home
• Catalogue
• Contact
• Links
• Radio

Nederlands
Français

Presentatie

DIETRICH: EVOK of DE GEZANGEN VAN DE AARDE

Eerst is Dietrich een geschiedenis van stemmen, een geschiedenis van vocale polyfonie tussen twee wezen aan het begin. Stemmen die zich de een op de andere plaatsen door elkaar lopen en vormen de heel moï gezangen dat een caracteristic of Dietrich is.

Aan deze kleur komt de vingerzetting van een Perzisch slagwerkster (daf, zarb) bij. Siavache is een andere ontmoeting van Dietrich. Hij maakt de weg aan de instrumenten als de draailier en de irisch boezoek of de bas. En alles maakt de combinatie tussen oosterse en westerse ritmen is geboren.

Ten slotte is Dietrich een uitnodiging om te reizen, door de tijd, het oosten en het westen. Velerlei reizen. Dietrich herdenkt de ontdekking enig in zijn soort en toch een muzikaliteit diep in ieder verankerd.

"Dietrich met zijn vocale polyfonie en andere oude ongewone instrumenten ... kortom, een reis door de tijd, door de wereld en in onze wortels. Een ontroerend moment en plezier die we ver uit onze dagelijkse zorgen meeslepen en maakt ons licht en bedaart. We hebben dat gevoeld en we willen dat met U delen. Gaat zonder aarzelen, dat is een moment van veel geluk en wanneer U buiten komt zal U zeggen : is het leven niet mooi ? "
(Schrijft een toeschouwer aan het einde van het concert)

Présentation

DIETRICH : EVOK OU LES CHANTS DE LA TERRE

D'abord, il y avait deux voix, deux êtres dont le chant s'unit sur cette polyphonie somptueuse et si caractéristique de la musique de Dietrich.

De cette poésie intemporelle et du mariage de ce chant à la terre, naquirent les percussions de Siavache, musicien perse, alors errant, et qui ouvrit la route à ces instruments aux cordes touchées ou léchées par la roue d'une vielle, ou les doigts d'un bouzouki sur une basse électrique...le choc fusionnel, de l'Orient à l'Occident, du caravane sérail aux vieux bardes restés cachés à quelques musiques ancestrales. Mais la musique vocale de Dietrich est avant tout de cette énergie multiple et nouvelle, de celle qui porte la vie, le bonheur d'être là, simplement, comme toujours en voyage.

La découverte d'un unique, et pourtant d'une musique profondément ancrée en chacun de nous.

«...DIETRICH et ses polyphonies vocales et autres instruments anciens et inhabituels...bref, un voyage dans le temps, dans le monde et dans nos racines ...un moment vibrant d'émotions et de plaisirs, qui nous transporte loin de nos tracas journaliers et nous rend légers et apaisés... Voilà ce que nous avons ressenti et que nous aimerions vous faire partager ...Allez-y sans hésitation, c'est un moment de pur bonheur ! Et quand vous sortirez, vous direz : "Elle n'est pas belle, la vie? »
(un spectateur écrit à une sortie de concert)

Presentation

DIETRICH : EVOK OR THE SONGS OF THE GROUND

First of all, there were two voices, two musicians the song of which unites on this luxurious polyphony and so characteristic of Dietrich's music. Of this timeless poetry and the marriage of this song in the ground, the percussions of Siavache, Persian musician, then wandering, were born, and opened the road to these instruments in touched or licked by the wheel of a hurdy-gurdy, or the fingers of a bouzouki on a bass ... the fusionnel shock, of the East in the West, of caravan seraglio to the old bards remained hidden from some ancestral musics. But the Dietrich's vocal music is above all of this multiple and new energy, the one who carries the life, the happiness to be, simply, as usual in journey there.

Dietrich calls the discovery of a unique, and nevertheless a musicality profoundly anchored in each person.

" ...DIETRICH and his vocal polyphonies and the other unusual instruments in brief, a journey in the time, in the world and in our roots a vibrating moment of feelings and pleasures, which transports us far from our daily bothers and makes us light and calmed... That is what we felt and That is what we would like to make you share... Let's go without hesitation, it is a moment of pure happiness! And when you will go out, you'll say: is it not a beautiful life?"
A spectator writes at an exitof a Dietrich's concert

Gerald Van Waes - Radio Centrale, ****

Polyphonic harmonies are something Dietrich seems to have managed completely. At times they tune in well to the sounds of hurdy-gurdy with bit more nasal overtones by Jeuc Dietrich. They must have adapted at least a similar comparable approach to the folkrock band Malicorne, with a semi-medieval flavour, with acoustic guitars and occasional electric folkrock (with even mellotron on 6). But there must have been ethnic origins in their inspirations as well, like the female polyphonic ideas on 8 which more remind of some Swedish folkrock examples.

Basically folk/folkock with a medieval touch, the range of world influences is much wider : a Persian percussionist combines beautifully, an African touch in the guitar on 8, hurdy-gurdy playing in an Arab mode, but with a Swedish folk touch on 13 sounds a remarkable idea, but sounds in fact very natural and normal.

And switching instruments : what do you think of a mellotron playing a art normally reserved for hurdy-gurdy on the closing track ? Quite often the band shows remarkable ideas to an original and intelligent, well produced and mixed folkrock style, but there are also more modest smaller tracks.

Recommended.

Holly Moors - moorsmagazine.com

Dietrich maakt merkwaardige muziek, die soms uit de middeleeuwen lijkt te komen, maar waarin ook oosterse klanken een rol spelen, terwijl de rommelige folk van een Incredible String Band ook meeresoneert. Middeleeuwse circusmuziek gemaakt door rockmuzikanten? Je kunt de vuurspuwers en de sterke man die uit zijn boeien en kettingen gaat barsten bijna achter de muzikanten zien staan.

De bleke hoofden op de hoes met de felroodgestifte lippen bereiden je niet goed voor op de muziek die ze maken. Die is weliswaar net zo vreemd en overrompelend, maar toch op een andere manier dan die lipstick doet vermoeden. De zang doet denken aan een kruising van Siciliaanse samenzang en eeuwenoude polyfonie, terwijl er met evenveel gemak een instrument uit de wereld van de doedelzak wordt ingezet als een elektrische rockgitaar of een mellotron.

Avantgardefolk met oosterse en Afrikaanse ritmes, terwijl er Scandinavische en Keltische kruiden aan het geheel zijn toegevoegd. De kern van Dietrich bestaat uit Jeuc Dietrich en Anik Faniel, die ook alle composities op hun naam zetten. Dietrich klinkt als niemand anders en toch geheel eigen.

Horen is immers geloven.

Jean-Luc Matte - Infosmumuses

Si vous avez assisté aux récents concerts Homerecords à Paris, vous en savez peut-être davantage que moi sur Jeuc Dietrich et son groupe, c'est d'ailleurs le seul des 9 artistes programmés durant ces trois soirées dont le CD n'était pas encore sorti, c'est maintenant chose faite et le résultat est, naturellement, inclassable...

Le début de l'album semble nous emmener vers des contrées que l'on situerait bien quelque part du côté de la Grèce ou de la Turquie, mais la suite nous montrera que ce n'est pas si simple, avec des accents divers, parfois est-européens puis médiévaux voire presque " malicorniens ". L'instrumentation est assez variée, essentiellement basée sur les cordes (vielles à roue, bouzouk, violoncelle, guitares diverses.) et sur les percussions, essentiellement tenues, à l'orientale, par Siavache Yasdanifar. Seule une plage en milieu d'album, sonne plus rock avec une rythmique beaucoup moins subtile.

Les vents ne sont présents que par un invité à la cornemuse sur une plage (Ulrich Beuter, tout à fait convaincant) et à tout cela s'ajoute, outre quelques sonorités électroniques heureusement discrètes, les voix de Jeuc Dietrich et Anik Faniel, celle du premier, placée assez en arrière (pas tout à fait dans le nez), ne semblant prendre sa vraie dimension que lorsque vient s'y mêler celle d'Anik, en une polyphonie ou le bourdon tient une bonne place.

Dommage que le livret ne nous renseigne pas davantage sur les textes interprétés (dans quelles langues ?).

J'ai débuté cette chronique en évoquant son récent concert à Paris, vous pourrez encore vous rattraper en Bretagne cet été au FIL ou au Festival du bout du Monde pour approcher in vivo cet univers particulier.

Dani Heyvaert - MazzMusikas 119
HATS OFF: ALL HITS, NO MISSES !!!

Voor één keer kregen we bijzonder weinig info meegestuurd met dit cd'tje van bij onze Waalse vrienden van Home Records. Eigenlijk hoeft dat ook niet, aangezien je er sowieso vanuit kunt gaan dat wat ze je toesturen minstens de moeite van het beluisteren waard is. Nu, in casu is dit laatste een schromelijke onderschatting: niet één cd heeft de voorbije weken zolang zonder onderbreking in mijn cd-speler gekampeerd als deze EVOK.

Voor zover ik uit de na-men van het leidende duo dat zichzelf Dietrich doopte, kan afleiden, zijn Jeuc Dietrich en Anik Faniel van Bretonse afkomst, al durf ik daar mijn hand niet voor in het vuur steken. Met de hulp van een vijftal vrienden en bekenden ser-veren zij ons 14 folksongs in de aard van wat bij voorbeeld Malicorne deed. Je hoort, aan de vocale kant, dingen die je aan Laïs doen denken, verpakt in Oosterse ritmes en instrumenten, met echo's van Griekenland en Turkije in talen waarvan ik de oorsprong alleen maar kan gissen.

Hoe dan ook, dit is folk, die evengoed in de Middeleeuwen gemaakt had kunnen worden als vandaag, even goed in Oost-Europa als in Frankrijk. Universeel, met andere woorden en om-wille van de merkwaardige cocktail van ingrediënten volslagen uniek. Nooit eerder heb ik iets gehoord dat in de buurt komt van wat Dietrich serveert. Bezwerende, schitterend gezongen en prachtig gespeelde muziek. Ik hoop van harte dat ik deze gasten komende zomer ergens live aan het werk kan zien, want ik verwacht daar een redelijk ingrijpende, bijna religieuze ervaring.

Dringend te ontdekken!

Geneviève Massart

Les errances d'EVOK confèrent aux chants vagabonds toute leur magnificence.
Un envoûtement brut captive les sens vassalisés
et les charrie vers des contrées sonores encore inexplorées.

Le Canard Folk n°292

D'abord un duo de chanteurs qui composent des polyphonies voyageant à travers les frontières, Dietrich est formé par Jeuc Dietrich (voix, percussions, vielle à roue, bouzouki irlandais, guitares, mélotron, violoncelle) et Anik Faniel (voix, basse électrique, percussions, vielle à roue) auxquels s'est adjoint le percussioniste iranien Siavache Yasdanifar.

Musique intemporelle qui se sent autant chez elle qu'en Occident, avec parfois des sonorités Malicorne mais une voix avec un timbre très particulier.

Dietrich est difficilement classable, si ce n'est dans les gros bacs "world" et "fusion".

do - Rif Raf

Un peu par la force des choses, je suis devenu au sein de la rédaction celui qui se coltine toutes les publications Homerecords. Et quoi ? La musique du monde ça n'intéresse vraiment plus personne ? C'est plus hype ? C'est ça ?

Qu'à cela ne tienne ; même si le label s'évertue à publier ses productions sous d'hideuses pochettes qui incitent au rejet plutôt que de susciter l'attraction, c'est en fermant les yeux que tout de même je me plonge dans l'univers bigarré et original du duo Dietrich. Un duo constitué donc de Jeuc Dietrich et d'Anik Faniel. Un duo sur disque comme à la ville. Un duo qui n'en est pas à son coup d'essai, puisque voilà plus d'une dizaine d'années maintenant que notre parfait binôme s'illustre au travers de différents projets où courts-métrages et théâtres forains font partie intégrante de leur discipline artistique.

Je parlais de world music, par la force des choses. Mais la musique de Dietrich, si elle se nourrit des folklores de l'est pour ses mélodies, des rythmes indiens pour son décorum percussif et des polyphonies pour son travail vocal, elle défie surtout toute tentative de catégorisation. Cat Stevens goes world. Le Mystère des Voix Bulgares meets Lisa Gerrard. Quelque chose comme ça.

Immédiat comme de la pop, auréolé par endroits de touches électro, il arrive même à leur premier album en commun, 'Evok', d'être propulsé par des guitares appuyées sur un étonnant 'Indi'placé en milieu de parcours. Il n'y a pas d'objectif visé, de but à atteindre. Juste une impulsion de départ. Une intention sereine. Un geste. Un seul et unique geste laissant miroiter toutes ses facettes où Dietrich se joue de nos repères pour nous offrir un monde sans frontières ni barrières.

Stéphane Fougère - Ethnotempos

D'abord, il y a cette phrase liminaire, inscrite dans le livret, que l'on ne peut apercevoir qu'une fois qu'on a retiré le CD de son support plastique collé au digipack : « Chez nous, la folie présente un caractère sacré - ou tout au moins magique - le fou est celui que les dieux ont choisi (...). » Intrigante et sibylline, cette maxime est déjà un avertissement. Et puis, sur un autre volet du digipack, il est question d'« alliance entre les peuples et les forêts, l'homme et l'arbre, des insoumis, des non-appartenants, l'hymne a la nature anarchiste. » Puis cette exhortation : « Dansez les veaux, les dévots, les fatigués.. » On voudrait nous initier à un rituel ancien et païen, ou à quelque célébration médiévale transgressive d'un genre « carmina-buranaesque » qu'on ne s'y prendrait pas mieux !

DIETRICH, c'est à la base deux voix, celle de Jeuc DIETRICH et celle d'Anik FANIEL. Souvent de concert, elles titillent et charment nos conduits auditifs par leur polyphonie un rien nasillarde qui chante une bien curieuse poésie de la Terre et du voyage, à la fois florale et minérale, enracinée et affranchie. On ignore tout de leur langue, mais on en imagine plein : un idiome celtique perdu et retrouvé ? Un obscur alphabet runique ? Une déviance linguistique orientalo-méditerranéenne ? Un dialecte kobaïen ?

Impossible de ne pas penser à MALICORNE en écoutant Evok, mais alors à un MALICORNE qui aurait quitté les régions de France et de Navarre et serait parti loin, très loin, usant ses semelles vers le Nord (pour croiser HEDNINGARNA ?), bivouaquant sur les côtes du Sud, faisant rouler sa caravane à l'Est, franchissant le continent moyen-oriental, le tout non pas en ligne droite, mais plutôt en spirale.

Déjà riche de plusieurs cordes (guitares acoustique, électrique, basse, bouzouki, vielle à roue, violoncelle...), le duo DIETRICH a rencontré un percussionniste globe-trotter, Siavache YASDANIFAR, aussi à l'aise à la derbouka qu'au bendir, au daf, au riq et aux sagattes. D'autres encore ont été conviés à ce banquet de nulle part ; ici une percussion médiévale, là une cornemuse, une autre voix, une programmation électro furtive...

Brassant effluves médiévalisantes, folklore paneuropéen et échos orientaux, la musique de DIETRICH est sans domicile fixe ; elle ne connaît pas plus les frontières qu'elle ne semble se soucier d'un ancrage temporel, et dessine un espace parallèle englobant tous ces paramètres dans une griserie vocale et instrumentale extatique.

L'album oscille entre chants polyphoniques presque nus, juste appuyés par un bourdon de vielle, un ronflement de basse, ou encore par un mellotron (où l'ont-ils déterré ?!) et morceaux plus garnis qui naviguent au gré des grincements de vielles, des souffles de vents, des frappes sur les peaux, claquantes ou caressantes, avec une production qui, heureusement, évite le lissage anesthésiant et fait au contraire ressortir la rusticité du ton général.

DIETRICH réanime en chacun de nous le goût de l'expédition, de l'appel des racines, de l'horizon cerné de chants abscons, bref du mystère nécessaire et de la félicité intrinsèque à l'existence. Homerecords a eu le bon goût (une fois encore) de signer ce groupe. Par bonheur, Evok est distribué en France (merci L'Autre Distribution !). Précipitez-vous, il serait regrettable de laisser traîner pareil joyau dans les bacs des disquaires.

Chris Elstrodt - www.folker.de

Dès les premières notes de musique, on sent que cet album a quelque chose de particulier. Et c'est vrai, le duo Dietrich - composé en première ligne des deux voix exceptionnelles, Jeuc Dietrich et Anik Faniel, tous deux multi-instrumentistes et auxquels les musiciens de session peuvent seulement ajouter des accents - présente un album comme le souhaite l'amoureux de musique du monde.

Il y a aussi bien des influences scandinaves que des emprunts orientaux. On y trouve le mellotron et la vielle à roue. Les limites sont seulement là pour être dépassées. Ainsi, les Dietrich créent ce "tour d'adresse" qui résonne comme nul autre groupe ne le fait résonner et qui montre en même temps un son unique méconnaissable. Cela pourrait ressembler au son que feraient Hoven Droven et Baaba Maal s'ils se rencontraient lors d'une émission musicale le dimanche matin à Rudolstadt. Les Dietrich sont la preuve que la captation peut être réussie aussi à travers de la musique douce.

Ainsi, la Belgique devient encore une fois une source de talent pour la nouvelle musique folk, à laquelle nous n'avons rien à opposer excepté le groupe Ulmans.

Chris Elstrodt - www.folker.de

Bereits ab dem ersten Takt spürt man, dass dieses Album etwas Besonderes ist. Und richtig, das Duo Dietrich - bestehend in erster Linie aus dem namensgebendem Stimmwunder Jeuc Dietrich und Anik Faniel, beide derartige Multiinstrumentalisten, dass die Gastmusiker lediglich Akzente setzen können - legt ein Album vor, wie es sich der Weltmusikliebhaber wünscht.

Einflüsse aus Skandinavien finden sich genauso wie orientalische Anleihen. Synthesizer treffen auf Drehleier. Grenzen sind nur dazu da, um überwunden zu werden. Dabei schaffen Dietrich das Kunststück, zu klingen wie keine andere Band und gleichzeitig einen unverkennbaren eigenen Sound zu erzeugen. Vielleicht klingt es so, wenn sich Hoven Droven mit Baaba Maal in Rudolstadt sonntagsmorgens zur Session treffen. Dietrich treten den Beweis an, dass Spannung gerade auch durch entspannte Musik erzeugt werden kann.

Damit ist Belgien ein weiteres Mal Talentschmiede für neuen Folk, dem wir mit Ausnahme der Ulmans nichts entgegenzusetzen haben.

http://thierrymoreaudiscover.bookspace.fr/

Voilà un disque qui m'a confirmé que la scène folk est bien vivante et créative, certes L'Ham de Foc, Ross Daly, Irfan nous ont proposé de bien beaux écrins, mais là c'est un pur joyaux, la voix de Jeuc Dietrich nous renvoie à Malicorne et Gabriel Yacoub mais aussi à des groupes comme Kolinda, Spondo.

Au-delà de la technique vocale, c'est vibrant et la charge émotionnelle du chant nous donne la chair de poule. Les Polyphonies vocales, vielles à roues, guitares dissonances à la Porcupine Tree, peaux pulsées et frottées, guitares acoustiques, électriques, basse, bouzouki, cornemuse, vielle à roue, violoncelle nous renvoient à des contrées aux contours estompés, à des langages que ne renieraient pas les aficionados de Magma.

Au détour des racines Flamandes, Picarde, on passe par la détéritorialisation transmigratoire des musiques en mouvement, les strates s'entremêlent jusqu'à déceler des incursions électroniques et rock progressives, le local rejoint le global, les flandres, l'Orient et l'Asie mineure.

Jeuc Dietrich et Anik Faniel dont la voix résonne en réponse féminine apporte un complément indissociable, un peu à la manière de Marie Yacoub au sein de Malicorne. Finalement Dead Cand Dance n'est plus mais espérons-le d'autres projets avec "Evok" nous enchanteront pour encore longtemps!!

Magique!!

Mattie Poels - World.radio6.nl

Het label homerecords.be uit Luik brengt altijd bijzondere CD's op de markt. Vaak zijn daarbij de hoesjes lading-dekkend. Het duo Dietrich koos echter voor een zwart/wit foto waarop alleen de lippen rood zijn ingekleurd. Een invulling die eigenlijk nét zo vreemd is als de muziek zelf...

De muziek blijkt een mengeling van Keltische Middelleeuwse Oosterse folk gespeeld op draailier, bouzouki, gitaren en cello besprenkelt met electronica. Orientaalse percussie instrumenten als de Iraanse daf (raamtrommel) en de zarb (of tonbak; vaastrommel) komen voorbij die het allemaal nog ondoorzichtelijker maken. De samenzang doet denken aan de oude Siciliaanse polyfonie met een vleugje Occitaanse souplesse. Muzikaal vliegen we van Turkije naar Griekenland en weer terug met hier een daar zelfs een omweg via Iran (!). De melodieën zijn helder en overzichtelijk waardoor de muziek direct tot de verbeelding spreekt. Kortom: een CD om nooit meer te vergeten!

Het duo Dietrich bestaat uit Jeuc Dietrich en Anik Faniel. In 2008 richten zij het duo "Dietrich" op nadat ze elkaar hadden leren kennen tijdens concertreizen die ze maakten met de opera's Faust en Bloc C. Deze opera's werden door Jeuc Dietrich gecomponeerd en Anik zong daarin de solopartijen. Jeuc Dietrich componeerde ook de muziek voor de reizende voorstelling "Baladins du Miroir" en werkte met Gabriel Yacoub (Malicorne), Dan Ar Braz (Alan Stivell), Carlos Nunez (Galicische gaita speler) en het Bretonse gezelschap Tri Yann. Beiden schreven ze alle muziek voor hun CD 'EVOK'.

JLe - DirtyLinen 144

Dietrich is the duo of Jeuc Dietrich (voice, percus- sion, hurdy-gurdy, acoustic and electric guitars, Mellotron, drums, electronic programming) and Anik Faniel (voice, bass, percus- sion, hurdy-gurdy).

The music is complex, at times sounding much like the French band Malicorne, with layered vocals and an urgent beat. At other times it draws its inspiration from Persian music ("Golshan") or makes simple use of two voices and hurdy-gurdy ("Chuvez-mi").

The track "Indi" starts out with a simple acoustic guitar, but builds into an almost folk-rock arrangement with drums, Mellotron, and electric guitar.

A wonderfully expressive recording, always challenging and never less than rewarding.

Marius Roeting - New folk sounds n° 124

Nu al wordt de cd " Evok" van de groep "Dietrich" het hoogtepunt van het nog af te ronden muziekjaar genoemd. Vroeg, maar waarschijnlijk niet onterecht zo zal blijken. De muziek van Dietrich is fascinerend, hypnotiserend. Een mix van oost en west, van oud en nieuw. Dietrich stapt over grenzen en beperkingen heen, maar bouwt op een oude traditie.

Je staat in een cdwinkel of bij een stand tijdens een festival. Hoe maak je nu een keuze uit het overweldigend aanbod dat ook in ons muziekgenre wordt geproduceerd? Soms wekt een titel of een naam de belangstelling op om die cd te willen beluisteren. Maar je wordt soms ook op het verkeerde been gezet.
Neem u Dietrich. Duits? Elzas wellicht, zeker niet iets Iers of Scandinavisch en met Oosterse muziek zal het helemaal niks te maken hebben. En solist waarschijnlijk, een singer/songwriter? Dan de hoes. Hé, toch geen solist? De voorkant van de cd laat een sterk ingezoomd portret zien van twee personen. Doordringende, grote ogen staren je krachtig aan. De foto is omgezet naar zwart-wit, de sfeer is wat beangstigend. De lippen zijn fel rood ingekleurd, wat doet denken aan Gothic of op z'n minst een bloeddorstige act. Het label Homerecords, waarop de cd is verschenen, staat garant voor vaak bijzondere, eigenzinnige uitgaven met muziek die geworteld is in traditie, maar niet in het verleden is blijven steken. Dan zet je de cd op en je wordt overdonderd. Gefascineerd, gehypnotiseerd luister je ruim 48 minuten lang naar een klanklandschap dat alle facetten van de muziek in zich herbergt: traditie, vernieuwing, verstilde en opgewekte klanken. Sereen en dynamisch, groots en eenvoudig, georkestreerd of juist de pure naaktheid van de menselijke stem.

Stem en taal

Vocalen vormen een essentieel onderdeel van de muziek van Dietrich. Perfecte polyfonische zang gaat samen met indringende, solo gezongen werkstukjes. De stem is niet alleen de spreekbuis van woorden, maar ook een instrument op zich, zo blijkt uit de woorden van Jeuc Dietrich en Anik Faniel.
"We werken vooral aan de toon en klank van woorden. Daarom kiezen we diverse talen waarin we ons uiten. De ene keer is dat Waals, een andere keer het Picard of zelfs Kabylisch. We werken met diverse tekstschrijvers. De thema's zijn divers, maar gaan met name over samenleven en verdraagzaamheid. Een van die thema's is bijvoorbeeld 'gekken'. Die worden in het westen opgesloten en beschouwd als minderwaardig. Er zijn andere culturen waarin ze juist worden beschouwd als superieur en inspirerend. De gekte vormt een grotere dimensie en is eleganter dan de rede. Onze teksten roepen een eigen muzikaliteit op. Soms zijn de woorden onderdeel van een ritme. Ze kunnen ook een bezwerende of helende sfeer oproepen. Vandaar de titel "Evok" (vrij vertaald 'Roep op'). De ondertitel van de cd luidt "Gezangen van de aarde". De vocale harmonieën zijn als een boom die opgroet uit de aarde. In volksmuziek hoort de stem toe aan de aarde en aan haar bewoners. Als een stem begint met zingen is dat voor ons elke keer weer een mirakel. Onze grootste inspiratiebron is het leven. We geloven dat alles om ons heen muziek is."

Rijke schakering

Die filosofie leidt tot een mix van muzikale achtergronden, waaruit Dietrich put. Oosterse en oriëntale muziek, vocale polyfonie, Arabische invloeden, maar ook westerse- en moderne folk, psychedelica en oude muziek. Volgens Faniel is er een aantoonbare verbinding tussen die schijnbaar losse elementen. "Er is een directe link tussen oriëntaalse muziek en de primaire puls. De westerse muziek heeft vroeger veel meer invloeden gekend uit de Oriënt. We hebben onze muziek verdiept met de bijdragen van de Iranese percussionist Siavache Yasdanifar (daf, bendir, derbouka, sagattes,riq). Hij is van uit zijn muziektraditie tot de zelfde conclusie gekomen. Hij heeft verbindingen en overeenkomsten aangetoond tussen Perzische muziek en de traditionele muziek uit Ierland, maar ook de Sardijnse polyfone zangtraditie. We laten ons bovendien niet beperken door muzikale wetten en moderatie, zoals die gelden in de westerse muziek."
De samenstelling van het instrumentarium is eveneens van rijke schakering. Anik Faniel en partner Jeuc Dietrich gebruiken diverse authentieke percussie instrumenten, draailier, Ierse bouzouki, akoestische en elektrische gitaren, cello, mellotron, basgitaar en sample- en programmeerapparatuur. "Geen synthesizers", benadrukt Faniel. "Alle akoestische instrumenten zijn versterkt. Dat maakt het mogelijk de klank te bewerken. Je gaat zo anders luisteren naar een instrument. We maken een klankverstelling en benutten de marges van de instrumenten om dat te creëren. Neem de draailier. Die bezit alle ingrediënten om er een rockinstrument van te maken. Het gaat om de benadering. Die is bij ons direct en spontaan. Zoals de oude bluesmannen: ongecompliceerd."
Het geluid dat het duo produceert en de gehanteerde werkwijze ontlokte bij recensent Luther Zevenbergen de opmerking 'Malicorne meets Dead can Dance'. Faniel is daar trots op."Een compliment. Veel mensen zeggen dat wij voortgaan waar Malicorne stopte." Jeuc Dietrich verklaart hoe composities tot stand komen.
"De muziek en de woorden komen altijd gelijktijdig. We hebben een overvloed aan inspiraties. Het zijn louter spontane composities. We beschikken over een mobile studio die ons in staat stelt waar dan ook muziek en geluiden op te nemen. Dat gebeurt op plaatsen die ons stimuleren. Dat kan diep in een bos zijn, met al zijn legendes, maar net zo goed midden in een druk stadscentrum. Anik zingt met de bendir als begeleiding of ik speel een dans op de draailier die me te binnen schiet. Later werken we aan het samenstellen van fragmenten en kiezen die delen uit die we verder verfijnen. De allereerste spontaniteit staat echter voorop. Uiteraard vergen bepaalde technische bewerkingen meer tijd, maar we nemen ook live op met verschillende musici. In feite hanteren we een opnametechniek die refereert aan de jaren zeventig van de vorige eeuw en zetten de laptop in als gereedschap."

Creatie van twee mensen

"Evok" werd in eigen beheer opgenomen en de formatie besloot de productie voor dit bewerkelijke album in eigen hand te houden. Enerzijds uit noodzaak, anderzijds een bewuste keuze die door de maatschappij werd gestimuleerd, zo blijkt uit de woorden van Faniel. "We hebben eerst zonder succes met diverse technici gewerkt. Intussen had Jeuc een behoorlijke ervaring opgebouwd op productioneel gebied. Daarom besloten we om de gehele inkleuring van het album zelf te doen. Homerecords gaf carte blanche. Het resultaat is dus een creatie van twee mensen, volkomen ondergedompeld in een project dat uiteindelijk toch groepswerk is."
De voorkeur voor Homerecords is duidelijk overwogen.
"Het album 'Excalibur' (van de Franse componist Alan Simon, waaraan Jeuc Dietrich een belangrijke bijdrage leverde. MR) werd uitgebracht door Sony France. Dit keer leek het interessanter om met een kleinere maatschappij te werken. Waar de lijnen korter zijn, directer contact met de muzikanten en met een meer humane benadering. Het werd dus Homerecords. Eigenlijk hebben zij ons een voorstel gedaan, nadat ze ons via het internet ontdekt hadden. Op een dag ontvingen we een mail met de mededeling 'beautiful universe'."
Het was de aanzet voor een schitterend album dat de komende maanden ook live op de planken gezet gaat worden. Soms als duo in een akoestische setting, maar ook in een grotere omvang met de gastmusici die aan het album meewerkten. De gezangen van de aarde zullen ook tussen vier muren overtuigend klinken.

Claude Ribouillault - Trad Mag 127

Deux chanteurs et vielleux (qui ne se limitent pas à cet instrument), l'un « rocher » et l'une « fleur » - si l'on en croit la pochette - , entourés de six autres musiciens, créent un univers où l'Orient méditerranéen, le Moyen Age se mêlent dans une sorte de carnaval étrange.

Le mariage des deux voix, voilées et denses, est au centre de ce paysage où la folie est entrevue comme une source de mystère, de cérémonial.

Un rituel qui, avec des emprunts vocaux et mélodiques à un orient rêvé et souvent hypnotique, crée un réseau de racines inventées, cohérentes et très personnelles.

New Folk Sounds n° 127
Dietrich: 1er au top10 2009 de New Folk Sounds

Is het louter toeval dat dit nummer een artikel biedt over het Homerecords.be label en dat er een groep uit hun stal bovenaan de jaarlijst prijkt, De redactie heeft dat in ieder geval niet voorzien. De leden van Dietrich zijn afzonderlijk al lang muzikaal actief, maar als duo was Evok een debuut. En wat voor een debuut. 'Malicorne meets Dead Can Dance. Ergens in het oosten, op de Centraal-Aziatische steppen, of in de Middeleeuwen.' Zo omschreef ik Evok in mijn cd-recensie.

De gelaagde en polifonische zang, Arabische percussie, de diverse instrumenten van het tweetal vormen de verschillende elementen die in elkaar gepast worden tot een folky 'wal of sound'.

Maar hoe massief het geheel ook mag klinken, de productie blijft altijd ruimtelijk en transparant. Het kruispunt van folk en wereldmuziek, psychedelica en oude muziek heet Dietrich en het resultaat is sensationeel.